Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзве пілы

Сярэдняя: 4.5 (44 галасоў)

Каля сяла
Сустрэлася з пілой піла.
Адна, як срэбра, ззяе,
А другая —
Зусім іржавая была.
I вось, як кажуць, слова к слову,
Сяброўкі завялі размову.
— Галубанька, не пазнаю!
Скажы мне, родная сястрыца,
Як ты сумела заіскрыцца?
— А я да сонейка ўстаю
I ў лесе ці на рыштаванні
З людзьмі працую да змяркання.
У тым і ўвесь сакрэт,
Што я адшліфавалася як след.
— Ну, праца не па мне, я лепей паляжу,
Ці пад страхой дзе-нібудзь павішу,
Чым дрэва пілаваць у зімнія завеі.
Ты мне адно, сястра, скажы —
Як трэба ратавацца ад іржы?
— Дык і дзіцё ж малое разумее,
Што нават сталь без працы іржавее!



Павучальны верш. Яшчэ я

Павучальны верш. Яшчэ я вучыла яго у пачатковых классах)

Дзякуй за байку. Вывучыли на

Дзякуй за байку. Вывучыли на конкурс беларускай мовы.