Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

байкі

Сярэдняя: 4.4 (179 галасоў)
Вось нешта раз на птушкаферме Індык, пад'еўшы добра зерня, Пачаў між птушак выхваляцца: — Са мной хто можа параўнацца?! Ну гляньце, птушкі, на мяне!.. Ды крыллямі — як чыркане! — Сваім я лёсам ганаруся, Ну, што вы варты, куры, гусі? Са мной вітаецца сам Бык, Як стрэне дзе: «Здароў, Індык!» Пастаўлю хвост — зайздросціць Пава, А чуб, як макаўка, на славу. Або калі закулдыячу — Ад шчасця сам я ледзь не плачу. I салавей, сябры мае, Ніколітак не запяе. Але тут Лыска не стрываў I ў выхвалякі запытаў: — Хацеў бы я, Індыча, знаць: А ці умееш ты лятаць? _________________________ Быць мастаком яшчэ не значыць Хадзіць ды толькі кулдыячыць.Nike


Сярэдняя: 4.5 (215 галасоў)
Здавалася, без дай прычыны Леў запрасіў Асла на імяніны. Асёл ад шчасця захмялеў. Падумаць толькі! — Ён і Леў. Здаецца ж, ён і не радня, Па чыну, сіле — не раўня. I раптам на табе: «Прыходзь на імяніны». — А можа ацаніў ён розум мой, асліны I буду там за тамаду? Так... на ім вазілі там ваду.Adidas Yeezy


Сярэдняя: 4 (82 галасоў)
Аднойчы грып свіны па-свінску, Такое мне падклаў свіннё, Што насвінячыўся да віску, Каб мне свіняча не было. Але свінячая зараза Свінячыць не перастае, І рохкае ўсё раз за разам, Нібы мяне свіннёй заве! Ах, ты, свінячая істота, Цябе я адсвінячу – ў раз! І будзеш ты стаяць у плоце, Між іншых вірусаў-зараз! Nike


Сярэдняя: 4.1 (49 галасоў)
Сабака — чалавеку друг. Што так яно, — даведзена вякамі. Заўжды ён быў у чалавека пад рукамі: Нязменны следапыт і паляўнічы ўдалы, I нават касманаўт, як Лайка даказала, — Таму й павага да сабакі скрозь. I вось Малой балонцы крыўдна стала, I агарнула яе злосць. «Дзе ж праўда ёсць? — Падумала яна. — Каму павага? Шпіцам ды аўчаркам? Балонкам жа пустая чарка? А годнасць у сабак усіх адна. Хіба не так? Ды гэта тэрмінова Я даказаць гатова I дакажу, Сабачы спрыт балонак пакажу Усім, усім!» I шустрая балонка, Як вывелі яе на двор гуляць, Падбегла да варот і ну брахаць На ўсіх вакол задзірыста і звонка. «Чаго ты гаўкаеш — дазволь спытаць, — Азваўся верабей. — Прычын няма ж і знаку». «Гаў, гаў! — хачу ўсім даказаць, Што і мяне лічыць патрэбна за геройскага сабаку I, як аўчарку, паважаць!» Павага толькі з тым гатова знацца, Хто ўмее плённай працай Дабівацца Ўзлёту, дасягненняў, росту. А іншы думае парой, Што ўсё на свеце дужа проста: Пагаўкаў — і герой.Nike