Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Госць

Сярэдняя: 4 (33 галасоў)

Жывуць у небе змалку
На лецішчы вятроў —
Сястра мая маланка
I сумны брат мой гром.

Там холад і пустэча,
I ціш ва ўсіх канцах.
I цьмяна зорак свечкі
Там свецяць па начах.

На раніцу прачнуся
Ад холаду,
I зноў
Захочацца вярнуцца
З гасцей хутчэй дамоў.



красава

красава

Стихотворнение с

Стихотворнение с недостатками, на мой взгляд. Мне не очень понравилось. Может ли гром быть "сумны"? Скорей, яростный, бешеный, темпераментный и так далее...А если они вам родственники, сестра и брат, то почему же там холод и пустэча?! Там, где родственники, что по себе чувствую, там частичка твоего сердца, твоей теплоты, поэтому там не может быть холод и пустэча! А калi холад и пустэча ноччу i таксама цьмяна зорак свечкi свецяць, то (дальше на русском, извините) выходит поэт большую часть ночи всё-таки не спит, но он просыпается утром- нестыковка.