Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Хвалямі часу

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Час хуткаплынны жорстка твары трэ, Сябры старэюць, калі доўга іх не бачыць. А маладосць нічога не бярэ, І ў моцы крыл ня ведае нястачы. Хто прыпыніў палёт, той раптам бачыць час, Слязой сярэбранай успеніцца прыбой… І настальгія тут затопіць нас, І мітусня, што нас кідала ў бой. І памяць нам адчыніць краты, Туды, дзе жыва ўсё і будзе жыць заўжды. Дзе ілюзорныя ўсе нашы страты, Дзе ў сінім небе месяц залаты. Дзе сонца ярка, вуліцы шырокі, Іскраць аблокі дожджыкам сляпым А дрэвы – памятаем невысокімі, Сябе сярод шпаны – такім малым. І там дзяцінства раўчуком звініць, Да мора Сталых марачы дабегчы. Юнацкасць школьная ляціць, Да таямніц загадкавых у спешцы. І нашы дзеці паўтараюць лёт, З імі неўзаметку мы лятаем. Каб маладосць прадоўжыла палёт, Язык мы часу дзёрзка паказалі. adidas


шчымліва так і вельмі

шчымліва так і вельмі настальгічна,
але канчатак - па-дзіцячаму дзёрзкі.