Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Кісель

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)
Беларуская народная казка. Ажаніўся хлапец. Дзеўку добрую ўзяў Не з тутэйшага краю – з далечы. З маладою пажыў – шчасце ў хату прыдбаў. Ды аднойчы паехаў да цешчы. Цешча, радая госцейку – зяцю свайму, І карміла яго, і паіла, На прасмакі ж кісель згатавала яму: “Пачастуйся салодзенькім, мілы!” Хлопцу ўсё спадабалася: цешчын прыём, Разнастайная ежа , пасцеля… Ды найбольш зацікавіўся ён кісялём – На радзіме такога не елі. Не сцярпеў – запытаўся: “А што за кулеш? Смаката – пра такую не марыў!” І адказ атрымаў: “ З кулінаркай жывеш. Папрасі – і яна табе зварыць.” Ён паехаў дамоў. Наўспамін сабе узяў Назву ежы смачной і спакуснай – Колькі ехаў, нястомна яе паўтараў, Каб зацвердзілі вушы і вусны. Ды сустрэў чалавека і, ледзь павітаў, Як забылася дзіўнае слова. Што ж рабіць? Ён да цешчы ізноў паскакаў, Каб яму нагадала нанова. А каб гэтае слова ізноў не згубіць Па дарозе ў нудоце бясконцай, Папрасіў кісялю трохі ў кубак наліць, Каб пасля паказаць любай жонцы. Ды насустрач уздоўж прыдарожнай травы Ехаў пан фанабэрысты ў брычцы. Ўбачыў хлопец яго – шапку зняў з галавы Па з дзяцінства засвоенай звычцы. А з рукі на дарогу кісель яго – плюх! І ў вялізную лужу - бясценны… “Ах, панок!... Каб цябе…” І няўклюда наш – бух Бы за скарбам, упаў на калены. “Што ты, хлопец, згубіў?” – “Ды каштоўную рэч!” І запоўзалі побач абодва. “Як знайду, – углядаецца пан, – насамрэч Прыхаваю сабе назаўсёды.” Як ні мацалі ў лужы, у бруднай вадзе, Пан і хлопча сабе паасобна, Не знайшлі анічога такога нідзе, Што было б на каштоўнасць падобным. “А хай дз’яблы бяруць, недарэка, цябе! Гразь дарма на кісель вунь змясілі…” Тут хлапец аж падскочыў: “Успомніў! Кісель!” І панёсся, бы чорт, на кабыле. “Пэўна, нейкі вар’ят”, – сумна вырашыў пан, – Што ты зробіш яму, небараке?” А хлапчына тым часам дадому скакаў – Да сваёй кісялёвай прысмакі... Footwear