Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мастак

Сярэдняя: 4.9 (10 галасоў)
На стромкім усхоне
Стаяў задумены мастак.
Шум гонкае хвоі
Навеяў таемнасць і страх.
Глянуў на дол
Ён маўкліва, −
Сціснуўся боль:
Сплямлена кроўю каліна! 

Далей
У хмалёвыя хвалі
Кінуў праніклівы зрок:
Смутку народа майго не схавалі,
Тоіце нейкі няведамы змрок! 

Холад у вашым прадонні! – 
Скрухай наліўся душы яго хмель;
Бачыць ён вобраз бяссмертны
Мадонны
Стварыў што мастак Рафаэль. 

Далі
Празрыстымі сталі,
Промені сонца
Яснотай чало апавілі.
Істота ўся ў захапленні бясконцым, − 
Рукі прастор ахапілі. 

− Любы мой, мілы прастору,
У нашай забытай нізіне
Сцелецца новы Шлях Млечны! – 
Вечарам зораста-сінім 

Праходзіць ім будзе Марыя;
Юнак прывітаецца чула,
З каханнем у сэрцы затоена-вечным.
− О, светлыя зоры,
Пад вэлюмам срэбным я з ёй заначую!
Палкія вусны пяшчотай акрыю,
        Ave, Maria! 


Даўным даўно мастак той

Даўным даўно мастак той марыў,
на той жа ш самай вось зямлі,
аб Рафаэлевай МАРЫі...
Аб тым жа мараць мо й сыны.

Як быццам там далёка мары,
а не ў хросных, родных, тут.
Не ў каханых проста з жарам,
з запалам схопленых у кут.

І каб ніхто не бачыў вокам,
І не разнес па ўсіх дварах
аб тым якая ж яна з мужам,
аб тым якая без – туга.

Калі б мог, дык і павыдаляў,

Калі б мог, дык і павыдаляў, ды і не толькі гэты свой каментар.
Сапраўды, навошта? Каб паглядзець на падобныя падкаменты ніжэй?
Чава.

Што за трызненне?

Што за трызненне?