Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1926

Сярэдняя: 4.5 (293 галасоў)
Ведаю, што і я памру, як і ўсе, што па смерці нічога не будзе трэба. Тым мацней люблю ўвесь шырокі свет і гэта – пярэстае збольшага – неба. Перачуць усю боль і ўсю слодыч жыцця, акунуцца ў прадонне жыцця з галавою. Пераслухаць, як хвалі ў вятрах шалясцяць, − гэта шчасце! Хай скажуць – малое… Перайначыць, спыніць, можа, сілы няма, а плысці супроць плыні магчыма. На шляху калі хто і залом заламаў, − падарожжа не зменіць, не спыніць. Церушыцеся, шаты, лісцём залатым, вы красою праменілі гордай. Чаравалі мяне (мо затым, не затым?) ціхіх шэптаў акорды, акорды… Nike


Сярэдняя: 4 (27 галасоў)
Вясна!.. Вясна!.. У цвеце нівы, Цвітуць асмуглыя сады; Кіпучай радасці прылівы Хвалююць сэрца пералівам Ў грудзях вяснова-маладых!.. I п'ю я ў моладасці мілай Кілішкі поўныя да дна, Што мне ў маленстве падарыла Чароўна-светлая вясна. Яна сустрэла мяне рана, 3 дарамі ласкавай зары, Як сонца плавала ў тумане Ды сосны плакалі ў бары. Яна сустрэла мяне ў полі 3 вянкамі чараў і надзей, Дзе песні буйныя на волі Свабодна веялі з грудзей... . . . . . . . . . . . . . . . . Вясна у цвяту! Цвітуць парэчкі, Цвіце язмін на дне душы!.. Гаі альховыя над рэчкай Смяюцца й журацца ў цішы. А там, у ярах пры даліне, У вішнях тонуць хутары, Дзе спевы кволаю вятрынню Калышуць змрок - вячэрні іней, - Плывуць спакойна з-пад гары. I ловіць сэрца ў заміранні Акорды жыцця цераз край: "Гара высокая ў тумане, А пад гарой зялёны гай"... Узыйдзе месяц над курганам У вянках прыгожасці і чар, I ўзорам тонкім, даматканым Засцеле ў просіні абшар. Рассыпле пацеркі з прыполу, Заўе карункі на расе, - Дзе вербы хіляцца дадолу У сваёй чаруючай красе. А песня коціцца далінай Ў акордах, поўных пачуцця, I ў сэрцы родзіць успаміны Былых аповесцей жыцця!.. Бы ў казках светлага дзяцінства, Жывыя вобразы ўстаюць... . . . . . . . . . . . . . . . . У вішнях вёска... На гасцінцы, Чуваць, начлежнікі пяюць... А там, ў тумане за гарою, Званок далёка празвініць, I ціха зноў... Па-над ракою, Як вольны табар пры агні, Сядзяць у світках саматканых Малыя хлопцы. Ў тыя дні Цвіла фантазія півоняй, Было так весела ўсягды, - Таму вы й мілы мне сягоння, Мае дзіцячыя гады!.. Так мілы Сэрцу дарагія Дзіцячых сноў Былыя дні. Як сведкі, Вобразы жывыя, Ў красе Паўночнай цішыні Вы ўстаеце перада мною На сцежках Светлае вясны, - Шумяць дзе ў полі Тры сасны, - Каб адпачыць Я мог душою. I там, дзе плакаў я ці мала I выпіў боль душы да дна, - Хачу, каб вечна красавала Прыгожа-светлая вясна. Вясна!.. Вясна!.. У цвеце нівы, Цвітуць над возерам сады; Шырокай радасці прылівы Хвалююць сэрца пералівам У грудзях вяснова-маладых!..Mens Footwear Online


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Гады бягуць, Гады каменні крышаць, А мора б'е, Цалуюць хвалі дно. На скалах гордага Каўказскага узвышша Табе саўю сузорысты вянок! Стаю адзін... Маўчаць ў гарах аулы, Даліны журацца Пад кроплямі расы, I плача стэп Глухім вячэрнім гулам У пацалунках дзікае красы. А там, дзе сон, На цёмным небасхіле Бялее ў шэрані Аснежаны Эльбрус... Табе, Каўказ, Паэты спеў дарылі, Сягоння й я Акорды падару!.. Стаю адзін, Дзе саклі пад гарою Узоры ткуць 3 зыбучае імглы, Дзе над абрывамі Высока нада мною Між скал віюцца Горныя арлы. Табе, Каўказ, Чароўныя паданні Складалі дні Глыбокай старыны. Там Пушкін, Лермантаў Ў часы былых паўстанняў Тваю красу авеялі яны. Стаю адзін... Стаю, маўчу й дзіўлюся, Як скалы крышацца Пад вечнасцю вясны. Я сэрцам тут, А думы ў Беларусі, На хвалях Нёмана, Дзе плаваюць чаўны. Дзе сыпле сінь Каралі на азёры I тчэ дасэнь На цёмнай глыбіні, Дзе радасць - смех, . Як цвет асенніх зораў, Дзе звонкі сум, Як моладасць крыніц! Гады бягуць, А дні каменні крышаць, I мора б'е, Цалуюць хвалі дно. На скалах гордага Каўказскага узвышша Табе саўю сузорысты вянок!NIKE


Сярэдняя: 4.3 (5740 галасоў)
У адным сяле (не важна — дзе) Хадзіў Баран у чарадзе. Разумных бараноў наогул жа нямнога, А гэты дык дурней дурнога — Не пазнае сваіх варот: Відаць, што галава слабая. А лоб дык вось наадварот — Такога не страчаў ніколі лба я: Калі няма разумніка другога, Пабіцца каб удвух, Дык ён разгоніцца ды ў сцену — бух! У іншага дык выскачыў бы й дух, А ён — нічога. I вось за дурасць гэту Яго вучоным раз празвалі нейк насмех, А каб двара не перабег, На шыю прывязалі мету. — Вось, — кажуць, — і дыплом табе. Што гэта за «дыплом», Баран ні «мя» ні «бэ», Аднак жа перад Кошкаю пачаў ён ганарыцца: — А што ж ты думала, сястрыца! Хіба мне пахваліцца няма чым? Дыплом я заслужыў, здаецца ж, галавою, I не раўнуйся ты са мною. — Аб гэтым лепей памаўчы, — Сказала яму Кошка. — Каб ты быў разумнейшы трошка Ды розумам раскінуць мог авечым, То ўбачыў бы, што ганарыцца нечым, Бо заслужыў ты свой дыплом Не галавой, а лбом. Другі баран ні «бэ», ні «мя», А любіць гучнае імя.Nike LeBron 16