Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мая песьня

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
Тонкімі нагамі жарабяці Пудзячы высокую траву, Уцякае маладосць па жыце, Пазабыўшы, што яшчэ жыву. Як ня клічу – а яна не чуе, Я махаю ёй – а не глядзіць. Ветрыкам паспешліва шкадуе Нецярплівым жаўруком звініць: -- Варажыла, я ўсё, варажыла, Тысячы рамонкаў я звяла, Сны ты каляровыя забыла, Справы сумныя пазавяла. Як не кліч яе – не прылятае З журавамі юнымі здавён, А мяне другая ловіць зграя – Карагод маркотных, шэрых дзён! Я нічога ўслед ёй не сказала; Хай ляціць, як вольная імжа… Волю гэту я даўно змяняла На чатыры шнара – два крыжа. Першы крыж – сям'я мая вяліка, Гэта радасць, гэта праца, болі. Як мне несці ўсё праз мора ліха, Усё залежыць тут ад Божай Волі. А другі, што ные пад кашуляй, З кожным днём я больш яго шаную; Хай ісці так цяжка з ім бывае – Толькі прабачэння папытаю. Air Jordan IV 4 Retro Pinnacle Croc Pony Hair


зачараваная я гэтым цудам

зачараваная я гэтым цудам

які цудўны, лірычны верш.

які цудўны, лірычны верш.