Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мы з паэтам ярчэлі ў вачах...

Сярэдняя: 3.4 (18 галасоў)
Мы з паэтам ярчэлі ў вачах, нібы ў сутве шаленства сівога. І чаканне згоднага “так” пажаўцела ў сланечнік Ван Гога. “Я кахаю... — прамовіў паэт,— і чакаю ў каханні волі”. Беззаганны Максімаў санэт плыў уздыхам ягоным паволі. Потым верш, за ім зноўку — уздых, і глыток васкаватай кавы, пацалункі на скронях — мніх выцалоўвае так крыж Прадславы. Як мы з братам глядзелі ў вакно, так з паэтам глядзелі ў неба: неба з братам у нас было, а з паэтам і неба ня трэба!.. Засмуціўся блакіт-гіяцынт і, пакрыўджаны, зоркі скінуў. Ранак меў палескі акцэнт, праалеены месяц загінуў — ён і ў подых ўцялесьніўся наш, і сканаў на адно світанне ля суклонавых ног, як паж, каб зьмярканнем увечніць каханне.New Balance


шыкоўна !!!

шыкоўна !!!