Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

N.

Сярэдняя: 4.8 (106 галасоў)
Скупое восеньскае сонца Лістоту жоўту дрэў цалуе. І клёны ськідваюць Свой зоркавы дэсант. Ізноў душа Бязважкасьці жадае, І на пяры Паэта – Колер-амарант. Я Вам пішу, Што без каханьня сьвет нямілы, Але і жаласьці, крый Божа, Не прашу. Калі галоўнае Ня здолелі убачыць, Што Вам мой верш? – Нібы бяльмо ўваччу. Калі прад Вечнасьцю стаіш – Пустое адлятае, А зерне ісьціны – Крышталем на зямлі. І хоць мяне Вы Аніколі не любілі, Ды я ўсё роўна БЫЎ, КАХАЎ... Я ЖЫЎ!..nike


Добра напісана.) Цікава

Добра напісана.)
Цікава толькі што адказала N.?
Асабліва калі яна ўсёж ткі кахала аўтара верша.

Яе адказам стала КАХАНЬНЕ.А ў

Яе адказам стала КАХАНЬНЕ.А ў мяне нарадзіўся новы верш "Маёй каханай".Дзякую за каментар,Франак!