Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Прысвячаю сястры Валі

Яшчэ не ацэнена

Прысвячаю сястры Валі

Старанна сястры памагаю збірацца.
Ёй годзік з паловай, а мне ўжо дванаццаць.
Памыла ёй тварык, сукенку надзела,
Я маміну ролю выконваю смела.

З сястрою мы ў госці ідзём да бабулі,
Таму і сандалікі з ёю абулі.
Там дзядзька прыехаў ажно із Данбаса,
І ў нас для гасцінцаў кішэні з запасам.

Хросны з сям’ёю сустрэў вельмі ветла,
І час у забавах ляцеў непрыкметна.
Ды раптам гляджу я, сястрычка прапала.
Шукаю, гукаю, ну быццам растала.

Бягу я сцяжынкай ля плоту і плачу,
Няўжо я цябе больш ніколі не ўбачу.
Спраўлялі на днях 40 дзён мы па брату,
Яшчэ і цяпер не зайду сама ў хату.

І вось ужо зноўку няшчасце…Знайдзіся,
Малю і прашу я сястру—адгукніся.
Цукеркі твае я не буду больш красці,
І з гушкалкі больш я не дам табе ўпасці.

І крыўдзіць братам я цябе не дазволю,
І буду на ручках насіць цябе ўволю…
Я ж у сям’і за старэйшую стала,
Калі брата смерць без дазволу забрала.

Доўга шукала сястрычку малую,
Пакуль не сустрэла кабету старую.
Яна паказала парэпаным пальцам,
Куды за дзяўчынкай-гарэзай падацца.

…Маленькія ножкі ідуць па дарозе.
Я да сястры падбягаю ў знямозе,
Цалую пяшчотна, за ручкі трымаю,
Сваруся і зноў да сябе прыціскаю.

І вось ужо гэтай дзяўчынцы свавольнай,
Чвэрць веку адлічвае час наш няўмольны.
Не дай толькі, Божа, расстацца-згубіцца,
Няхай гэта нават і ў сне не прысніцца.

1995 г.