Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

прысвячэнне

Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)
Ахвярую Максіму Танку Люцыян, уяві, ты адзін, ты застаўся адзін на славяншчыне, і нікога няма, паглядзі, і нікога з Купалавай спадчыны, і забралі жанчыну тваю, віна налілі ёй атрутнага, загадалі: адпі за сям'ю, а да дна — за радзіму акрутную, і сканала жанчына твая, і памерла радзіна апошняя, і паглохлі зязюлі ў гаях, а ў нябёсы ўсмакталіся коршакі, захлынуўся крывёю Пярун, зразумеўшы ў запозненым плачы, як сваёю крывёю Гарун і ягоную кроў прадбачыў, і зліліся ў адну раку і атрута, і кроў, і слёзы, і на выспу, як на руку, селі коршакі, як залозы. А ў тваім, Люцыян, Дняпры, што жывіў спакон веку гоні, тры русалкі, славянкі тры янычаравых мыюць коней, а ў тваім, Люцыян, Сажы на грудзёх з камянём пудовым твой паэт апошні ляжыць, бы ў труне — у Сажы лядовым. Ты адзін, ты адзін, ты адзін, ты застаўся адзін на славяншчыне, і Радзіма твая, паглядзі, — русакосая янычаршчына, а калісьці ты гаварыў, а калісьці ты нават кляўся: не патухне Зніч на Гары! Ён патух. Ты яму пакайся за ягоны пакутны прах, за Радзіму сваю нявінную, янычары яе ў палях крумкачам ды ваўкам пакінулі, ты пакайся за свой спакой, што зубамі не грыз вяроўку, бо здушыўся і ты на ёй, ад жывёльнага поту мокры, кайся, кайся за свой жывот, не забудзься і пра Купалаў, бо цяпер ты адзін — народ, быццам храм на шляху вандалаў. ДЫ ПАКУЛЬ ТЫ ЯШЧЭ ЖЫВЕШ, ЗАПАЛІ ПРАД КУПАЛАМ СВЕЧКУ, ПРАЧЫТАЙ I СПАЛІ МОЙ ВЕРШ, А ВАНДАЛАМ СКАЖЫ: Я ВЕЧНЫ! Nike


Яшчэ не ацэнена
Людзі нараджаюцца, жывуюць, паміраюць. Людзі вучацца, гуляюць, працуюць. Але усіх уканцы у труны хаваюць І помнікі усім на магіле будуюць. Хтосьці жыве незаўважна ды непрыметна. Нічога не зрабіўшы у жыцці сваім. А хтосьці жыве надзвычай адметна, Працуючы нават тады калі мы ўсе спім. Ёсць людзі-фанаты адданныя справе. Тыя, на кім трымаецца ўсё. Тыя, без якіх памылкі не справіць. Тыя хто робіць тваё і маё. Ёсць яны сярод розных прафесій: Урачы, настаўнікі, інжэнеры, рабочыя. Тыя хто радзіліся і побач з Багамі крочылі. Тыя, пра каго варта складаць песні. Адданыя, рашучыя, добрыя, адважныя. Колькі эпітэтаў можна сказаць. Ніколі яны не будуць прадажныя. Павінны мы кожнага з іх паважаць. Але і гэтыя людзі смяротныя целам. І да іх смерць прыходзіць як і да нас. І няма найгоршай страты для краіны цэлай. Калі наканаваны да іх прыходзіць час. Ды пакойцеся з мірам у мяккай зямельцы Гіганты мыслення, геніі часу! …вось ляжыць у труне і нібыта смяецца Бласлаўляючы на подзвігі чалавечую расу. (Павелу Лойку)Air Max 90 NS GPX Mid


Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Родны мой Пімен Панчанка, Вы сказалі: настала змярканне? Вы сказалі на маці мачыха? Бо настала Вам развітанне? З яе словам — ужо не родным, з яе сонцам — ужо халодным, з яе людам — спрадвек галодным, нават Богу й таму няўгодным… Адыходзіце ці зракаецеся? Ці сухімі слязамі каецеся? Пад крыжамі Сафіі Полацкай бюракрат за Вас не памоліцца, а памоліцца за Вас мачыха, за сыночка свайго, за Панчанку, і ў галовах запаліць свечачку. Можа, ўзімачку, а можа, ўлецечку скрозь расстанне і скрозь змярканне на агеньчык паэт прыстане, скажа: родны мой Пімен Панчанка, я Вам верыў, ды вера страчана. I ў галовах патушыць свечачку, можа, ўзімачку, а можа, ўлецечку пад крыжамі Сафіі Полацкай ён за Белую Русь памоліцца, за наступнікаў і за прадзедаў, ён памоліцца так, як дадзена, як вучылі Купала з Коласам — крэўным словам, родным голасам. Вы жывымі слязамі заплачаце, за паэтам народ убачыце скрозь расстанне і скрозь змярканне, Вам за смерць сваю прыкра стане, бо пад небам Сафіі Полацкай на народных паэтаў моляцца.Nike Kyrie 5


Яшчэ не ацэнена
Прысвячаю раённай газеце “Савецкае Палессе” Не ведаю, чаму беспамылкова Цябе заўсёды з іншых вылучала, Была з табой маўкліваю размова, Бо літары ніводнай я не знала. Не мог спыніць халодны мяне вецер, Што гнуў галінкі вішань, бэзу, мяты, Я забывала пра усё на свеце, Убачыўшы паштарку каля хаты. Не ведала ні “Зорьки», ні “Бярозкі”, І “Пионерской правды” не чытала. Цябе ж, мая раёнка, я заўсёды Сярод выданняў іншых пазнавала. Смяялася я радасна і звонка І беражліва бацьку цябе несла. “Вось, тата, глянь, твая прыйшла раёнка, Ён папраўляў: “Савецкае Палессе”. Ты для мяне, як памяць пра маленства, Знаёмая сцяжынка ў росным полі. Як добра, што не мела падабенства Ты з іншымі газетамі ніколі. Прайшлі гады. І вось пішу я вершы І вольны час праводжу за чытаннем. Прыходзіць пошта, і цябе я першай Бяру у рукі з ціхім хваляваннем. Табе я ўдзячна, любая “раёнка”, Што вершам шляху ты не засланіла, Што падтрымала на сваіх старонках, Каб веру я ў сябе не загубіла. І вось віншую з днём я нараджэння, Няхай усе нягоды твае мінуць, Няхай з табой павага і натхненне Ідуць заўсёды поруч, не загінуць. 1995г. Air Zoom Pegasus 33