Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ніна Кавальчук

Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)
Апошні званок Няўмольны рух жыцця і хуткаплынны. Вось і для вас прыйшоў расстання час. Хвалюючыя ціхія хвіліны Яшчэ ўспамінам вернуцца не раз. У кожнага свае былі сцяжынкі Да роднай школы ад бацькоўскіх хат. Цяпер і вы не хлопчыкі, дзяўчынкі, А выпуск школы з юнакоў, дзяўчат. Дзяцінства больш не вернецца ніколі— Пераступілі вы яго парог. І гэты ранак развітальны ў школе Успомніцца на тысячах дарог. Званок апошні сэрца ўстрывожыць І адаб’ецца смуткам у вачах. З дзяўчынак хтосьці і заплача можа— Зусім не так, як плачуць па начах. Наперадзе іспыты, хваляванні І баль, што пройдзе праз усё жыццё. І будуць зноў сустрэчы і расстанні, І светлага кахання пачуццё. Усё будзе, толькі вось у школу Не давядзецца болей вам хадзіць І ранцы па апаўшым лісці долу З сабою будуць іншыя насіць. Настаўнікам свой “дзякуй” развітальны. Вам шмат разоў захочацца сказаць. На балі з імі да зары світальнай Вы будзеце спяваць і танцаваць. Святлеюць ад усмешак добрых твары. Як многа сёння кветак і гасцей! Хай збудуцца надзеі ўсе і мары. А ў школу ўсё ж прыходзьце вы часцей. 1998 г. Mens Trainers


Сярэдняя: 2 (2 галасоў)
Апошні званок Час расстання са школай прыйшоў, Мноства кветак, усмешак і сонца, Хваляванне шчымлівае зноў— Не бывае дзяцінства бясконцым. Вось і вырас другі мой сынок, Хай пашчасціць з дарогі не збіцца, Каб пачуць зноў апошні званок, Я адклала сустрэчу з бальніцай. Зноў юнацкай вясны карагод, І чырвоныя, сінія стужкі. На іх надпіс—2000 год, А вакол заліваюцца птушкі. Я хвалююся, любы сынок, Бо павінна з табой развітацца. Ты святкуй свой “Апошні званок”, Я ж пайду да хірургаў збірацца 2000 г. Nike Zoom Vomero 14


Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
Бацькава сталярня (Прысвячаю свайму тату Пічыцу Уладзіміру Андрэевічу) Яшчэ была без мэблі наша хата, Хоць да ўваходзін поўнасцю гатова. Заняў пад свой вярстак сталярны тата Нябелены пакой у ёй часова. У думках марыў: як заробіць грошай, Тады майстэрню ён сабе збудуе. Ну, а пакуль была там нам раскоша, І толькі маці сварыцца, бядуе. І просіць нас ад саменькага ранку, Каб мы ў сталярню нават не ступалі І не рабілі ў стружках больш гулянку. Кляліся мы, ды слова не трымалі. І ў гурбе пілавіння з галавою Куляліся і я, і большы брацік. Пасля ўцякалі ў “чыстыя” пакоі, Каб нам лупцоўкі не было ад маці. Больш на мяне злавалася яна: “Якая з вамі чысціня тут будзе, Што гаварыць пра меншых, як сама Стаіш у пілавінні ўся і ў брудзе. Зноў стружкі па ўсёй хаце разняслі”, І з крыўдаю падлогу падмятае, “Во, колькі смецця зноў мне прыняслі”, І злосна на нас венікам махае. Маўчала я, быць не магло іначай, Сябе я адчувала вінаватай. І марыла з упартасцю дзіцячай, Што больш не будзе сталяром наш тата. Вунь, працаваў бы лепей трактарыстам, Вазіў бы нас з сабою у кабіне, Было б у хаце хораша і чыста, І не ляжалі б стружкі, пілавінне. Але тады ўзяла б я дзе фігуркі, Што пахнуць лесам, хвояй і смалою? На аканіцах бацька ўжо карункі Не выразаў бы пілкаю ручною. Жыцця без гэтых цацак не ўяўлялі, Не ведалі пра лялькі і машынкі, Палацы з розных дошчачак складалі, І так раслі мы—хлопчыкі, дзяўчынкі. З тае пары гадоў прайшло нямала, Даў талент свой сынам мой бацька ў рукі. З фігуркамі цяпер, як я, бывала, Гуляюць мае дзеці—яго ўнукі. 1997г Women's Fashion


Сярэдняя: 3.9 (53 галасоў)
Бярозкавы мары Плывуць аблокі над прыціхлай вёскай, Кудысьці іх халодны вецер гоніць, Плывуць над полем з тонкаю бярозкай, Яна аб чымсьці шапаціць, гамоніць. Мо, летнія успомніла світанкі, І зарапады жнівеньскай парою, Спатканні прызначалі тут каханкі, З ёй радасцю дзяліліся сваёю. Іх ад дажджу хавала і спякоты, І сведкаю была узнёслых мараў, А часам замаўкала ад самоты Пад цяжарам зласлівых цёмных хмараў. І як тады хацелася зялёнай Сарвацца з месца хоць бы на імгненне І прыхінуцца да гарэзы-клёна, Адчуць яго гарачае трымценне. Ды ведала, што гэтага не будзе, Ніколі ім на ўзлеску не сустрэцца. Быць разам, пэўна, могуць толькі людзі, І хто сказаў: Не маюць дрэвы сэрца. Туманамі ахутаная вёска, Нялёгка дрэўцу ў непагадзь без пары. На лес глядзіць самотная бярозка, Хаваючы глыбока думкі-мары... 1999 г. Adidas