Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Роспач

Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)
Цяжка дыхаць, усе няўлад, Чорту калыску люляе Урад. Высьпела сьмецце часін ліхалецця, Душу народа далі ў заклад. Абрыдла ўсё… Як паўплываць на хібы лёсу І бараніцца як ад навалы’. У думках, сэрца сум заносіць Па спусташонае зямлі. Што я магу … Пераўтварыцца, сьлязмі на землю ўпасці навальніцай, Каб зерне, вартае радзіцца, магло магутнай нівай укараніцца. То можа з роднае крыніцы напіцца сэрцам прагі адрадзіцца ? Народ, што выспа на рацэ Яму ад роду ўсё магчыма Укараніцца ў берагі Ці зьнікнуць у вадзе імклівай. Як жораў у вырай адлятая Курлыча ў небе ад адчаю. Мы адчуваем карані Пры развітаньні з родным краем. Смуткую … Прыдзе час уйду – зязюля кожнаму кувала Ды не спазнаць тае тугі , што ўрэшце носьбітаў не стала. Тых, хто падняўшы ліхтары, пакутамі аплочваў славу. Хто грае зараз у чароўную дуду – людзей шугае быццам лісце на вятру. Сумленьне й розум больш ня трэба - дурное рэха у адказ: “ Відовішчаў і хлеба !” Радзіму размяняць на каўбасу ?!.. Няўжо ня ўбачу Беларусі, якую у сябе нясу. “Пагоня” !... Шэсцем неўміручым Ад краю ў край, да Бога ў Рай, За вольны шлях да Беларусі – Літвы Вялікай Аб’яднай ! Sneakers


Прочитал верш и не более

Прочитал верш и не более того....