Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Самотніца

Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)
Пра яе гаварылі, нібыта яна - Алхімік. Надвячоркам нячутна спускаецца басанож Па каменных прыступках, зарослых імхом ды кмінам Па адным з таямнічых, нязнаных нікім хадоў. Пранікае ў пакой, дзе ціша і нерухомасць, Кнігі, кнігі... ды стол, Наўкола - няма душы. У святле каганца, магічнага, трапяткога, Там заварвае зёлкі, каб некаму памагчы. ...Ці заплюшчвае вочы яна. Вырастаюць дрэвы І хаваюць яе ігліцаю ды галлём. Разрастаюцца ў тры рады, працінаюць неба, Ухапіўшыся моцна карэннем за сухазём. А ў лесе ў бяспецы і невычэрпнай волі, Між сукоў і лістоты, па пустках і ручаях, Мільгатлівымі вочкамі бліскаючы праз хвою, Няўрымсліва, весела мчыцца аленяня. ...Ці яна, летучы ў вар'яцкі самотны баль, Забываецца на усё, што вакол яе. І, нібы ў аксамітны, чорны, глыбокі шаль, Захінае сябе раптоўна Ва ўвесь Сусвет. Адхілёныя вочы глядзяць з-пад павек сурова. Да яе далячыні, здаецца, не знойдзеш мап. А пад чорнай тканінай яна сабірае зоры І надзейна трымае дзівосны, дрыготкі скарб. Гаварылі: дзівачка! Не трэба з ёй нават знацца, Невядома, пра што яна марыць і ноччу сніць, Да якіх таямнічых восеньскіх дыслакацый Штохвілінна сыходзяць думкі, як караблі; Гаварылі, што з ёй і знаёміцца небяспечна. Ды ў сусветах, у кнігах - І дзе б яна ні была! - Унутры у яе заўсёды гарэў Агеньчык. Толькі гэта, На жаль, Не кожны Заўважаў.Shop Womens Socks - View the Large Range