Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ты цяпер немагчыма далёка...

Сярэдняя: 4.5 (92 галасоў)

Ты цяпер немагчыма далёка.
Вырву з градаў палын і асот.
Але воран – калючае вока –
Прабівае душу навылёт.

Захінуся шалёнаю сьцюжай,
Завяжу вузялочкам кутас.
Чорны воран над белаю ружай:
О, які фантастычны кантраст!

Я сачу, як пялёсткі зьлятаюць,
Як заходзіцца вецер сьляпы,
Рызыкоўна праз боль праступаюць
Кіпці ворана, ружы шыпы.

Адкажы, да чаго б гэта, дружа,
Кружыць, сну разарваўшы кілім,
Чорны воран над белаю ружай,
Як над выстылым сэрцам маім.



Не хачу нешта быць я

Не хачу нешта быць я варонай.
Крумкачом бы таксама не быў.
Толькі надта ўжо ноччу сьцюдзёна,
а вось з ружай бадай саграшыў.
..
Белай дзюбай пялёстак той быў.

вельмі прыгожы

вельмі прыгожы верш...падабаецца