Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Яўгенія Янішчыц

Паэтычная старонка Яўгеніі Янішчыц

Раiм наведаць паэтычную старонку Яўгеніі Янішчыц, якая была створана ў межах Нацыянальнага Паэтычнага Парталу.

На сайце Вы можаце знайсці біяграфію Яўгеніі Янішчыц, пазнаёміцца з яе творамі, а таксама знайсці шмат іншай карыснай інфармацыі. Для вучняў сабрана калекцыя аналізу вершаў паэтэссы на старонцы рэцэнзіі

janishchyc.jpg

Нарадзілася 20 лістапада 1948 года ў вёсцы Рудка Пінскага раёна Брэсцкай вобласці ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага універсітэта (1971) працавала загадчыцай бібліятэкі ЦК ЛКСМБ, з 1976 года літкансультантам «Сельской газеты». У 1981 як член дэлегацыі БССР удзельнічала ў рабоце XXXVI сесіі Генеральнай асамблеі ААН. У 1983-1988 гг. працавала ў часопісе «Маладосць», з'яўлялася загадчыкам аддзела паэзіі.

З першымі вершамі выступіла ў друку ў 1964 годзе (часопіс «Бярозка»). У 1970 годзе выйшаў у свет зборнік вершаў «Снежныя грамніцы», які заявіў пра самабытны талент. Аўтар кніг лірыкі «Дзень вечаровы» (1974), «Ясельда» (1978), «На беразе пляча» (1980), «Пара любові і жалю» (1983), «Каліна зімы» (1987), «У шуме жытняга святла» (вершы і паэмы, 1988).

У 1978 годзе за зборнік «Дзень вечаровы» ўдастоена ганаровага звання лаўрэата прэміі Ленінскага камсамола Беларусі, а за зборнік вершаў «Пара любові і жалю» (1986) паэтэсе прысуджана Дзяржаўная прэмія БССР імя Янкі Купалы.



Сярэдняя: 4.5 (73 галасоў)

Як адбіткі вякоў, як пабыткі,
Што не ў сілах здалець і смуга -
Легендарныя коні і світкі,
Вышываная - кроўю - сцяга...

Нашы плечы ў баях не паслаблі,
Хоць крышыў іх нягодны віхор.
Чаратамі - сталёвыя шаблі
Над прадоннем былінных азёр.

Наша моц гартавалася ў буры,
На гарачых кастрах пачуцця.
...Неабутыя славы катурны
Пры высокім дыханні жыцця.

Песня й праўда - бясцэнныя зліткі!
(Чужакам хай пасвецяць рублі.)
Легендарныя коні і світкі -
Ўсё разбуджана гулам зямлі!

На паверцы стаім, на паверцы,
Растапляючы камень і лёд.
І прасвечваюць нашыя сэрцы
Каліноўскі. Купала. Народ.



Сярэдняя: 4.5 (269 галасоў)

Нервова ў сне уздрыгвае стыхія.
Вартуе месяц зорак чараду.
Спакойны плаў, а берагі крутыя.
I п'е зара глыбокую ваду.

Расце трава пад буйнаю расою,
Тэмпература яснасці у руж.
Я захлынуся дзіўнай цішынёю
Бліз вёсачкі, што грэе сорак душ.

Лясоў і рэк высокая свабода,
Мне не з пляча з табою быць на «ты».
Спакон вякоў натуршчыца-прырода
Баялася людское слепаты.

О колькі пад нагамі красак стлела!
О колькі незаўважана цвіце!
Душа, ты, як ад болю, прасвятлела,
Ты нібы зноў купаешся ў рацэ.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Было.Былі.Была!
Мне маска не да твару.
Я тая,што прайшла
Трагедыяй пажару
І жар сухой верстф
да сэрца прытуліла,
Хоць за сабой масты
Усе-начыста!-спаліла.
У полымной журбе,
Дзе шлях с вачэй знікае,
Я тая,што цябе
З усіх вятроў чакае.
Як град шалена б'е
Нібыта травы косіць.
...Я тая,што у цябе
Палёгкі не папросіць.