Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

У прысвячэнне Тацьцяне

Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
аб'ектыўнай рэальнасці не існуе... яна заўсёды знойдзе ад каго адлюстроўвацца... Раніца. Ізноў раніца пачынаецца з кубка кавы, цыгарэты і яе песні... І ў соты раз адзін і той жа запіс прымушае адчуваць усім целам, скура стала такая адчувальная да гукаў... Нават дзіўна. «Грукалі ў сценку...» Ды я ж ведаю гэтых людзей, яны і мне грукалі. Суседзі ўсюды аднолькавыя, і тут, і там... І я ўжо бліжэй, быццам бы за сценкай яны, не мае, а тыя, іншыя. Дзіўнае адчуванне. Няўжо голас здольны абудзіць большы пачуцці, чым проста эстэтычныя? З чаго пачынаецца краіна? Цэлая краіна з яе гісторыяй і культурай, вопытам пакаленняў? Думаеце, можна любіць толькі горад, у якім нарадзіўся, вырас, або жывеш? Я таксама так думала... раней... Я люблю Кіеў, люблю Кёльн, люблю Піцер, мне працягваюць сніцца горы Аўстрыі... Але блукаць у сне па незнаёмым вуліцам і заходзіць у чужыя хаты краіны, аб якой практычна нічога не ведаеш? Толькі таму, што яе голас гучыць у тваёй галаве, а тэксты песень вывучыла на памяць! Толькі таму... таму, што яе П'еса - гэта ўжо загавор. «Гавары са мной па-беларуску» будзе пульсаваць у галаве дакучлівай ідэяй. Гавары... гавары... і я загавару... нечакана для самой сябе, пачынаючы з яе вершаў, адчуўшы на столькі, што здасца на імгненне быццам так заўсёды і было, быццам бы гэта і мая родная мова таксама. Словы будуць бегаць у галаве і выплюхвацца на паперу... ...і раптам здрыганулася ад уласнага голасу! Я патушыла цыгарэту. Як жа цудоўна, што заўтра таксама будзе раніца. Кубак кавы, цыгарэты і яе песні... Nike Air Max