Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Вандроўнік

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Вечар ціха пачынаўся мяцеліцай, Ціха дровы трашчалі ў печы, Ну ,а ён ,за сваёй безнадзейнасцю , Не заўважваў з дзяцінства знаёмыя рэчы. Ні матулю , ля печы, са стравамі, Ні бабулю, за кроснамі вечнымі, Ні гадзіннік- адно адбіваючы, І не спрэчак пра справы адвечныя. Ў думках нёсся ў даліны гарачыя, Да пяскоў на сваімі завеямі, І сябе накараў за няўдачы ён, Што цяпер тут марнее ён. І за тое, што дарога не пройдзена, Што шляхі да канца не разведаны, Што свет яго мары не знойдзены, І што мало ён робіць, хоць ведае. Што ў дарогу ён зноў збіраецца, У свет пячшаны, з дажджамі гарачымі, Што жыццё яго зноў пачынаецца. І чакаюць пяскі зноў лядачыя. Footwear