Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

чалавек

Сярэдняя: 4.3 (99 галасоў)
"Здыму кватэру за інтым." Жартуе нехта? Ці — сур'ёзна? Курам на смех! І, разам з тым, Гучыць адчайна, нават слёзна! Жыллёвы крызіс дастае? Ці "дрэннай" моладзі распуста? Ў народа грошай не стае? Ў кішэнях звяла ўся "капуста"? Здаваць пакойчык за інтым... Адкуль такі дзікунскі "рэверс"? З Парыжу, кажуць... Гэта ў ім З’явіўся грэшны "соntrе сеrvісе". Прадажа цела — каб пражыць На "пай" сярэдняга заробку… Як існаваць, каб не грашыць? Няўжо — у цемру паасобку? Пайшоў па свеце моды ўзбрык... Лягальны ў фінаў "соntrе сеrvісе"… Ў Маскве ўжо попыт гэткі ўзнік... І ў нас ужо "казычуць нервы". "Здаю... здымаю... за інтым..." Аб’явы брудныя змясцілі. Не важна, як, не важна, з кім, — Каб толькі ў хату жыць пусцілі... "Прадам сябе! Патрэбны дом!" Душа заходзіцца ад жаху… Як добра сёння быць катом! Ці, на худы канец, сабакам! Па матэрыялах Настассі Занько - газета “Звязда” № 45 ад 1 снежня 2010, ўкладка "Чырвонай Змены".Nike Sneakers


Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)
“Цвярозым быць – Навошта жыць?!”, – І нехта зноў жыццё камячыць, Пачаўшы піць, Ды гэтак піць, Што свету белага не бачыць. Сто грам – пачын І за жанчын,.. А дзвесце – дзеля фанабэрства,.. А трыста – Звонкае “чын-чын”… - І сабутэльнікі – братэрства. І там, і тут – Гасцінны кут, Дзе п’юць, не ведаючы, мусіць, Што п’янства – спрут, Страшэнны спрут, Які, схапіўшы, не адпусціць… Бліжэй, бліжэй… Бы сотня змей, Але ў абліччы невідзімкі… Ды ўсё тужей, Ды ўсё цяжэй Яго смяротныя абдымкі… Ізноў сям’я І ўся радня Спаўна рассёрбвае распусту… Бяда твая, Бяда мая – Вар'яцтва горкія наступствы. Каб не набыць І не лячыць Хваробу дзікага разгулу, Не трэба піць! Не трэба піць, Каб у нябыт не зацягнула! sneakers


***

Сярэдняя: 4 (1 голас)
Помста за помсту, бясконцая смерць, чырвонаю ніткай скручана колам. Смерць за ідэю помста за чэсць і галава апусцілася к долу. Грошы, багацце сэкс і павага, воля ў дзеях сатысфакцыі смага. За гэта гатовы звяры выпіць кроў, звярынаю мовай, рыкам, без слоў… Зброяй, рукамі, атрутнаю ежай, знішчаюць людзей, пакідаюць рабоў. Бо ўжо даўно падышлі к гэтым межам з звярынаю мовай, з рыкам, без слоў… Даўно між людзьмі, даўно між народамі, вось так разам з смерцю і помстай сляпой… Жывём… ды імкнёмся, за рознымі модамі: рэлігіяй, верай, ды смерцю дурной. 28.02.2015 Air Max 90 NS GPX Mid


***

Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)
А, стаміўшыся, ты выпраменьваеш Сто вясёлак. І ад скуры яны адскокваюць, Дрыжучы. З бразгатаннем і ляскам ляцяць у імглісты золак, Як іржавыя трэскі, ахапкі старых пружын. Намагаешся, церпіш... Каб толькі не загаснуць! Каб не кінулі, як пашарэлы ў куце багаж. Для кагосьці застацца яскравай, Бліскуча-яснай. А на вуснах палегла: "Заўваж мяне, Зауваж..."Jordan