Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Восеньскі смутак

Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

Смуткуе маё сэрца ў лістападзе,
Ў шчымлівы углядаючыся сон.
Тчэ павуціну павучок у садзе,
Сцяжынкі сцеле чырвань дываном...

Сыходзіць з кола год,цалуе скроні вецер,
Мяце нястомна дворніка мятла,
Пануе цётка-восень у сусвеце
Мяхі прыпасаў цягне да жытла.

Гарыць лістота ў вогнішчы,бы лёсы-
Старонкі са старога буквара;
Жыццё ўплятае ўпотай лён у косы,
На споведзь нас вядзе да алтара.

Мы ўсе у гэтым вымушаным кросе
Да Госпада на шалі у чарзе:
Хто моўчкі падыходзіць,хто галосіць,
Хто з мірам у душы, хто зло нясе...

У таямніча-жоўтым карагодзе,
Дзе радасці і болю па крысе.
Знікае час,ліхі,няўлоўны злодзей,
Сляды хавае ў золкавай расе.



Уяўляю.Дзякуй.Цудоўна.

Уяўляю.Дзякуй.Цудоўна.