Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Знічка і знічка

Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)
Падала знічка адная. Трэба было гэта ёй. Там, сярод зорак блукая, Бачылась неба зямлёй. Ноч, у якой толькі холад, Не дазваляла ўявіць, Як запаліць, і аднойчы Мусіць не здолела жыць. Як заставацца на небе, Побач з глухой цемнатой? Выбранай з чорнае глебы, Вылучанай на спакой. Зьнічкай сьвяціць у пакоі, Каб высьвятляць пакрыху? Трэба было ёй паболей... Сонцам з'явіцца на дню. Неба пакінула зорка, Знікла з пакою нябёс. Неба карае не жорстка. Хочаш? Такі значыць лёс. Знічку забачылі ўчасна. І загадалі свяціць. Там, у палацы ёсць праца Не дазваляць людзям жыць. Досвед у знічкі вялікі. Толькі жадання- ня мар. Гэта жаданне не знікла. Іншы ў яго гаспадар. Ён карыстаецца пэўна. Зьнічкі навошта яму? Паліць народ, быццам дрэва. Пекла на нашу зямлю. Зоркі, мае дарагія. Не пачынайце з нуля. Не вылучайце раўніўцаў. Хай і дурны мужык я. Nike