Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ігар Палынскі

Сярэдняя: 5 (1 голас)

вакацыі
высокіх дамоў.
агламерацыі
аглядальнікаў тваіх сноў
згубяць сэнс
ізноў.

праглынай святло,
зьзяй перада мной.
некалі было
ў краіне мрой...
ноч.

апроч
сценаў, апроч
хмар
самы дарагі
тавар
сумных ма-
раў.

апроч дамоў, апроч вязніц,
апроч высокіх дрэваў ніц...
падаеш.
падхаплю твой палёт,
завітаем у мой намёт -
кахаеш.

кандэнсацыі
слёз на шчацэ.
нацыі
ўздоўж па рацэ.
твая рука
ў маёй руцэ.



Сярэдняя: 2.6 (8 галасоў)

...і ўсё бы добра,
каб не нажы па тонкіх хвалях,
не чэмпіёнскія медалі -
бо мне казалі,
што не прыдумалі герояў,
што не бываюць іглы ў шкарлупінні мрояў.
ды ўсё бы добра,
каб не я.

мне абяцалі,
што мёртвым ужо зусім не страшна,
што горшы лёс ім недасяжны,
што трэба бегчы,
што не злічыць сваіх хвілін,
і бачыць сны пра недапіты кафеін -
мне абяцалі,
што не я.

хлусілі,
мне часта хлусілі,
а я на веру браў іх словы.
перакананы быў, што клёва
бегчы восенню,
збяднелай восенню
па лесе, па палях, направа,
наўпрост праз горы снегу і праз травы...
куды прыйшоў?

дажджы пануюць.
мокры асфальт - у адбітках фар.
сканаў рэлікт цябе - ліхтар.
машына часу,
вязі наперад сотні міль,
каб маім "ля" зайздросціў з неба містар Хіль!..
дажджы пануюць,
а не я.

вярніся, стрэл!
мой пісталет даўно ў іржы,
забылі пра мяне віжы...
у пляшцы - спеў.
на Марсе распусціўся бэз,
а мой аповед стаў жнівом для тысяч п'ес.
вярніся, стрэл! -
вярнуўся я.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

не існуеш, не існуеш,
а проста пішаш словы
як з-пад асадкі трапіць верш —
нібыта жыць нанова.
а як раптоўна будзе ноч,
ніхто не сніць цябе, апроч
кагось на іншым карку свету,

не здагадаешся, што гэта —
той, хто я.

павольны крок, адвольны крок —
не супадуць дарогі.
світанак у вокнах, бы знарок —
як фота ў чыіхсьці блогах.
зірні: як выбліск, стаўся дзень.
на коўдру падае прамень.
пра цябе пішуць у газетах.

ты здагадаешся, што гэта —
той, хто я.

сярод ракі, сярод ракі
пад лесам выспа дрэмле.
няма ні чоўна, ні рукі,
каб трапіць у тыя землі.
на выспе вечар апантаны.
з-пад цемры — позірк прыхаваны
і чорны слуп — дым цыгарэты.

не здагадаюся, што гэта —
ты.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

не любі мяне.
шукай не мяне.
тампліеры па сэрцах танчаць сцюдзёнае танга.
не шкадуй мяне.
даруй не мне.
рызыкуй не паспець выкрыць тых, хто ніжэй па рангу.

і калі тэлефон
скажа мне,
што чарговыя песні ў сне
разаб'юцца
ў лісце
і казкі душ чыстых -
затрымаецца плынь сакральнай ракі
і адчуецца дотык любімай рукі...

помні мяне.
не забудзь мяне,
калі нават сканаю і птушкай узарву нябёсы.
прабач мяне,
кахай мяне!
гэты шлях нам зададзена поруч прайсці самім Лёсам.