Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Дуброўскі-Сарочанкаў

Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Дзень засмажыўся на патэльні
тратуара і мітусні.
Мы згубіліся, бы ў пустэльні,
у сыпучых пясках хлусні.

Гэты горад не хоча бачыць
свой адбітак у люстры дзён:
ён даўно адышоў, няйначай,
у гарачкавы доўгі сон.

Рассыпаецца ўсіх адценняў
па паліцах пустых вітрын
нечых жорсткіх вачэй каменне –
светлафораў цьмяны бурштын.

І здаецца: яшчэ хвіліна –
і, паводле пэўных прыкмет,
сам рассыплецца на цагліны
гэты стомлены, пыльны свет.

Лопнуць вены ягоных вулак…
От, хутчэй бы ўжо. А хаця
ён зусім не благі прытулак.
У прыватнасці, ад жыцця.

19–21 лістапада 1993



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

(Памяці Анатоля Мяснікова)

пражываючы дні
паміраючы ўночы
па шляхах сваіх крочым
мы заўсёды адны

за дзвярыма сцяна
за акном снежань белы
і планета знямела
бо планета адна

бо глыбокае дно
ў гэтым вусцішным моры
сярод чорнай прасторы
нават сонца адно

і мільярды гадзін
бы маўклівыя воды
БОГ самотны заўсёды
БОГ заўсёды адзін