Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сямён Кантаровіч

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ці чай ці кава? Цікава…
Не ведаю што і сказаць…
Ка мне заляцела цыкада
І ўдруг заглянула у глаза:

- Чаго цябе любы не ймёцца?
Чаму не смыкаеш глазоў?

- Цыкада, лішыўся я сэрца –
Ушла дарагая любоў…

Так часта любові лішэнні
На нашым бываюць пуці,
Саўсем апусцелі кішэні
І хочацца выпіць пайці.

Аддаць сваё сэрца задарам
Не трэбаваць грошы ўзамен,
Хадзіць па бязлюдным вакзалам,
Нажом па рукам - кроў із вен.

Бо жызнь без любові – не кава
Ня сліўкі какао ды чай.
Дышаць без любві не цікава,
Лятае Цыкада-адчай...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Васенняя пара – і разачараванне…
Не хочацца нічога, замінае дрож
С краваці злезць. Но усё-такі устанеш –
На кухню пабяжыш гатовіць боршч.

Цыбуля, свёкла, перац і картошка,
Капуста, морква, уксус і часнок,
Дабавіць масліца і зелені нямножка,
І не забыць апяць пра лаўравы лісток.

І кілаграм гавядзіны ў каструлю
Закінуць кубікам на медлены вагонь,
Пусць варыцца цалебная мікстура
Што дорыць носу запах і пакой

А цераз час наліць багата у міску,
Сметаны лыжку, і сумненні проч!
У Рэчыцы, Нясвіжы ілі Мінску
Есць суп здароў’я – цудадзейны боршч!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Беларусь мая, як я цябе абажаю!
І малюся каб болей было уражаю
На палях. І у нашых старыных лясах
Жыў мядзведзь і кабан і хітрыца ліса.

Я малюсь за людзей, за цветы і жывёлу!
Каб трудзіўся народ, што заўсёды жывёт тут,
Каб ніколі не ведала маці заботаў,
І не плакалі деці, лішыўшысь чаго-та.

Каб дастатак у хатах і кожных кварцірах
Быў заусёды і людзям на старасць хваціла.
І на крышах буслы сваі дзелалі гнёзды –
Вечны сімвал жыцця беларускае вёскі!

Беларусь, я малюся каб ты не балела!
Каб цябе сагравала із печкі палена,
І каб жылі багата, не зная адчаю...

Беларусь мая, як я цябе абажаю!



Яшчэ не ацэнена

Нет нічога у міры лучшы,
Чэм аж с самага рання
Із радзімай выйці пушчы
І запрыгнуць на каня.

У руке дяржаць радзімый
Хлеб, які ізпекла маць,
Пахне гэты хлеб Радзімай,
Вам яго ні даць, ні ўзяць.

Малака глатнуць із скрынкі,
Як цудовен гэты ўкус!
Ні купіць яго на рынках
Чужаземных, беларус.

На кане да любай мчацца,
Быццам птушка-верабей,
І надвор’ем васхішчацца,
Што у міры нет мілей!