Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апранаем мову

Сярэдняя: 4.6 (28 галасоў)
Мы мову апранаем… Сваю,         бацькоўскую                                    ды беларускую –                                                                   не паважаем! На ёй не пішам і не размаўляем ні дома,              ні на вуліцы,                                      ні ў краме. Дыктоўкі толькі пішам ў школе – і нам замежнымі здаюцца словы! Нібыта мы сыны не гэтае Радзімы, нібы мы – рэкруты:                                      змірыліся,                                                       забылі                                                                  ды прапілі! Пайшлі за іншаю культурай і чаравікі іншыя абулі, прыстасаваліся да новых абвяшчэнняў, панам аддалі чынш,                                       буржуем – еўра, пазабывалі назаўсёды спевы, што маці нам ў калысцы пела… Ды той напеў,                     такі прыгожы,                                                меладычны часамі паўстае у казачным абліччы: у вобразе хлапца з дудой у полі, што, нібы дуб, –                                адзін шукае волі! А мы ў натоўпе страх хаваем сказаць не тое і не так.                                              Губляем сваёй душы малы агеньчык, які нас прымушае верыць, што ўзыдзе сонца                                   і над нашым краем… А то цяпер мы мову,                                     нібы вопратку,                                                              часова апранаем… Adidas Shoes


Цудоуны верш.

Цудоуны верш.