Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

мова

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Мне абеліск - валун, на ім насечкі - словы. Крычу, як кот-баюн: "Любіце ж нашу мову!"Nike Sneakers


Сярэдняя: 4.4 (71 голас)
Калі няма на свеце маёй мовы, Майго народа і мяне самога, – Дык для каго будуеце, панове, Канцлагеры, катоўні і астрогі? Супроць каго рыхтуеце расправы І шыбеніцы ўзносіце пад хмары, Штодня арганізуеце аблавы І ўсіх мабілізуеце жандараў? Супроць каго рыхтуеце вы змовы З прадажнымі і юдамі і богам, – Калі няма на свеце маёй мовы, Майго народа і мяне самога!Air Max 1 Ultra Flyknit


Сярэдняя: 4.7 (15 галасоў)
Я чула, быццам, мовы паміраюць, Ды, толькі, веру, наша не памрэ, Пакуль на ёй гавораць і спяваюць... Ніхто на свеце голас не сатрэ. У пастку не паловіш гукі, словы, Іх нельга адабраць і задушыць, Яны, як крылы, роднай нашай мовы, Якая птушкай вольнаю ляціць. Палёт яе павольны або стромы - Яна і стрыж, і чайка, і бацян. А моц і маладосць не мае стомы, Вядзе і клін яна, і караван. А птушкі, брат, яны не паміраюць, Пакуль паветра ёсць над галавой. Яны, як мы, жывуць, пакуль лятаюць... І у кожнай мовы-птушкі голас свой. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017 Свидетельство о публикации №117030911362Air Jordan 89 Shoes


Сярэдняя: 4.6 (28 галасоў)
Мы мову апранаем… Сваю,         бацькоўскую                                    ды беларускую –                                                                   не паважаем! На ёй не пішам і не размаўляем ні дома,              ні на вуліцы,                                      ні ў краме. Дыктоўкі толькі пішам ў школе – і нам замежнымі здаюцца словы! Нібыта мы сыны не гэтае Радзімы, нібы мы – рэкруты:                                      змірыліся,                                                       забылі                                                                  ды прапілі! Пайшлі за іншаю культурай і чаравікі іншыя абулі, прыстасаваліся да новых абвяшчэнняў, панам аддалі чынш,                                       буржуем – еўра, пазабывалі назаўсёды спевы, што маці нам ў калысцы пела… Ды той напеў,                     такі прыгожы,                                                меладычны часамі паўстае у казачным абліччы: у вобразе хлапца з дудой у полі, што, нібы дуб, –                                адзін шукае волі! А мы ў натоўпе страх хаваем сказаць не тое і не так.                                              Губляем сваёй душы малы агеньчык, які нас прымушае верыць, што ўзыдзе сонца                                   і над нашым краем… А то цяпер мы мову,                                     нібы вопратку,                                                              часова апранаем… Adidas Shoes