Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

прысвячэнні

Сярэдняя: 3 (1 голас)

Хоць у нас і розныя арбіты,
іх яднае сіла прыцягнення –
да свяціла дзённага – SUNіты,
што кідае звыш прамень натхнення.

Хай завуць тваю планету Сержам,
а маю... яна сама прыходзіць, :-)
Божы план – каб мы пісалі вершы.
Пэўна, так закладзена ў прыродзе.

А таму... не трэба сумаваці.
Хутка ты звышновай зоркай станеш –
каб на Джамалунгме ВЕРШАваці.
А мяне... чакае сродак Vanіsh.

16.05.2014



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Тамара! Вы – гігант! Палада і Мінерва!
Хай знае белы свет, як пішуць бульбашы!
У сціслыя радкі, нацятыя, як нервы,
Вы здолелі змясціць агмень сваёй душы.

Рассыпаць зерне слоў здаецца вельмі простым.
Але майстэрства – сэнс вялікі ўкласці ў іх –
каб словам ажылі пачуццяў Халакосты,
каб раптам заняло ад верша дух і дых.

Вы – верніца любві, паэзіі вяргіня.
Хай Вас не закране неміласэрны час!
Я веру: ў коле дзён Ваш талент не загіне –
і будзе кожны дзень надзённы хлеб для нас!

9.05.2014



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Тата, табе ўсё не спіцца.
Няма адпачынку ў вачах.
Сэрцу твайму цяжка біцца,
Ды ўсё-ткі агонь не ачах.

Немач – нібы бліскавіца,
Чорны крумкач, брыдкі птах.
Гору ж як бач прычапіцца,
Справіцца з ім – часам жах.

Справіцца і не скарыцца,
Пераадолеўшы страх.
Сэрца стамілася біцца,
Сэрца ж не спіць па начах.

Тата, к табе б прытуліцца,
Убачыць усмешку ў вачах.
Ды веру, што сэрцу шчэ біцца!
Што светлым, даўгім будзе шлях.