Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1977

Сярэдняя: 4.7 (39 галасоў)

А мне ўсё лепей безь цябе.
Працую – не гарую.
Спакойна сіле не слабець –
Магу зьвярнуць гару я.

Бясплённа дзень не праміне,
На мары не патрачу.
Сьмяюся, калі сьмешна мне,
А плачацца – ня плачу.

Так, мне ўсё лепей безь цябе.
Жніво пасьпела ў часе.
Ні тлуму, ні трывог цяпер.
...І ні хвіліны шчасьця.



Сярэдняя: 4.6 (163 галасоў)

Белая яблыня грому
Чорных cадоў ліхалецця.
Яблык яе нікому
Не пажадаю на свеце.
Голая яблыня грому
Жахам жагнала прысмерк.
Пэўна, што д’яблу самому
Помніцца горкі прысмак.
Светлая яблыня грому
З салаўінае усяночнай.
Ласкавага яблыка стому
Я надкусіў аднойчы.
Ціхая яблыня грому,
Першага мілага гневу.
Позірку маладому
Праглася бачыць Еву.
Добрая яблыня грому,
Радасцю поўні наўколле!
Хай жа ня будзе злому
Голлю твайму ніколі.
Белая яблыня грому,
Клопатам, гаманою
І на апошнюю строму
Светла ўзыдзі са мною.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Ну што ж: усё ў жыццi лагiчна,
калi ўсё яно — з нягод...
п’е з лужыны анкалагiчнай
рабы анкалагiчны кот...

Жанкi, мужчыны пазiраюць
на сцежку: новую вядуць!
I хворымi вачмi пытаюць:
куды ж то гэту пакладуць?

Цi з iмi ў рад — пад нож няўмольны,
цi ў адзiночку ў старане.
Гарыць там вiнкель трохвугольны
на металiчнай дзверыне...

Там лечаць золатам няшчасных,
каб цень надзеi не астыў, —
i аддае iм паўсячасна
нябачны радый свой актыў...

О гора, гора залатое,
нашто ты людзям з танных хат!
Iм гэтак дорага ўсё тое,
што мелi дома — да палат.

I кожны быў сабе асэсар
i не трымцеў пад жахам слоў,
якiх не выкажа прафесар,
але запiша, будзь здароў...

А бэз пад вокнамi буяе,
i што, маёваму, яму,
што хтось чарговы праклiнае
анкалагiчную турму!