Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Еўдакія Лось

Los'.jpg

Нарадзілася 1 сакавіка 1929 года ў вёсцы Старына Ушацкага раёна Віцебскай вобласці. Да вайны закончыла 5 класаў. Пасля заканчэння Ушацкай сямігодкі ў 1948 г. скончыла Глыбоцкую педнавучальню. У 1955 годзе скончыла факультэт мовы і літаратуры Мінскага педагагічнага інстытута, а пазней — Вышэйшыя літаратурныя курсы пры Саюзе пісьменнікаў СССР у Маскве. Працавала літработнікам у рэдакцыях газет «Чырвоная змена», «Зорька», рэдактарам Вучэбна-педагагічнага выдавецтва БССР, літработнікам газеты «Звязда», адказным сакратаром часопіса «Работніца і сялянка», у 1975-1977 гг. - галоўным рэдактарам часопіса «Вясёлка». Сябра СП СССР з 1957 г.

Пачала друкавацца з 1947 года. Першы зборнік лірыкі «Сакавік» выйшаў у свет у 1958 годзе. Пяру Еўдакіі Лось належаць паэтычныя зборнікі «Палачанка» (1962), «Людзі добрыя» (1963), «Хараство» (1965), «Яснавокія мальвы» (1967), «Вянцы зруба» (1969), «Перавал» (1971), «Галінка з яблыкам» (1973), «Лірыка» (1975), «Лірыка ліпеня» (вершы і паэмы, 1977), «Валошка на мяжы» (выбранае, 1984). Для дзяцей выйшлі кніжкі вершаў «Абутая елачка» (1961), «Казка пра Ласку» (1963), «Вяселікі» (1964), «Зайчык-выхваляйчык» (1970), «Дванаццаць загадак» (1974), «Смачныя літары» (1978), апавяданняў «Дзесяць дзён у Барку» (1984). У 1979 г. выйшлі Выбраныя творы ў 2 тамах. У 1984 годзе выйшаў у свет зборнік Еўдакіі Лось «Валошка на мяжы», у якім сабрана паэзія апошніх гадоў жыцця таленавітай беларускай паэтэсы.

Еўдакія Лось выступала і ў жанры прозы, выдала кніжкі апавяданняў «Пацеркі» (1966), «Травіца брат-сястрыца» (1971). У 1977 г. у часопісе «Полымя» надрукаваны цыкл «Навелы пятага паверха».

Пераклала на беларускую мову кніжку вершаў С.Баруздзіна «Краіна, дзе мы жывём» (1977).

Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» і медалём.



Сярэдняя: 4.5 (207 галасоў)

Ax, Беларусь, мая ты доля,
Мая сляза і пацалунак,
Маё ў бярозках белых поле,
Мой песнямі набіты клунак!

Нясу цябе праз далі ў далі,
Спыняюся на землях розных,
Каб скрозь пачулі і пазналі
Гамонку вёсен вербалозных.

Нясу цябе насустрач люду
У тых вачах, што мне дала ты,
У словах тых, якімі буду
Да скону марнага багатай.

Цябе гукаю, дзе ні стану,
З табой сябруючы, сябрую,
Гаю, калі наносяць раны,
Дзеля цябе грахі дарую.

Імя тваё дае мне сілы,
Хоць не хвалюся я табою —
Як пацалункам самым мілым,
Як самай горкаю слязою.



Сярэдняя: 4.4 (70 галасоў)

Адзін штуршок — і ўжо трывога
Сціскае сэрца ў камяк.
I ўжо бягу я на дарогу
З таемнай думкай: што там, як?

Пад той страхой, дзе засынала,
Закалыханая табой?
На тых сцяжынках, дзе блукала
Начамі з крыўдай не адной...

Іду, баюся, што не стрэну,
Ты можаш затрымацца там...
Дзе я тады свой сум падзену,
Якім пажалюся сябрам?

Ізноў штуршок, ізноў трывога,
I — хтосьці крочыць, паглядзі...
Дарога, любая дарога,
He падвядзі!



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вашы босыя ножкі
топчуць жвір і травіцу,
на віхры, як на рожкі,
жоўты промень садзіцца.

Найсціплейшыя вочы
ў хлапчукоў з Беларусі,
да работы ахвочых
і спагадных у скрусе...

Мне з маленства вядома,
як вы, хлопцы, каналі,
як у лесе і дома
вас пяском засыпалі...

Беларусь галасіла,
і пыталі дарожкі:
— Што ж вас гэтак скасіла,
дзе вы, босыя ножкі?