Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Агнеслава Воран

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Па мокрай траве кацяцца слезы…
Разрывае душу маўклівы адчай,
А неба смяецца і ціха вуркоча,
Рвецца маланка за вечнасці край.

Чырвоным руччом сцякаюць няспешна
Апошнія кроплі жыцця.
А неба смяецца і злосна скрыгоча…
Кідаючы зорку ў хаос небыцця.



Сярэдняя: 4.5 (20 галасоў)

Буду ветрам я блукаць
У лясах дрымучых,
І жывой вадой сцякаць
Між пясчвных кручаў.

Увечар сонцам дагараць
Над сасновым борам,
Васількоў пялесткі рваць
У жытневым полі.

Бліскавіцай буду ззяць
Пад раскаты грома,
І зязюляй кукаваць
У дубовых кронах…

Я ачнуся ада сна
Дымам пахавальнага кастра.

30.11.10



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Белая столь, жоўтыя стены,
І недабітая моль
Зданню лятае ў цемры.

Студзенага ветра далонь
У адкрытыя грукае дзверы.
Месяц бляклым святлом,
Кружыць вальсам шэрыя цені.

І ва унісон яму
Гулкім шэптам цішыню
Рэжуць кропелькі дажджу.

01/12/10



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Пад подыхам ветра
Травы не гнуцца.
Праходзіш скрозь сцены, –
Не здрыгануцца.

Немым крыкам крычыш,–
Не пачуюць.
У закрытыя грукаеш дзверы,–
Не адчыняць.

Знікне бляклая цень,–
Не заўважаць.