Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алег Нікулін

Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)
* * * Вяне чырвоная ружа З сонцам заходнім. І плач Чуецца дзіўны, бы сцюжа... Так не заплача крумкач! Вечар спаткаецца з цемрай, Каб адысці ад святла... Вочы запаляцца шэрай, Прывіднай зайздрасцю зла. Хто ў іх хаваецца? Жахі? Чорныя крылы з нябёс Сыплюцца градам на дахі. Жыта гарыць і авёс. Помнікі д'яблу не гнуцца, Бо пачалі бранзавець. Слёзы крывавыя льюцца, Хвалямі б'юцца аб смерць. Nike Air Max


Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)
* * * Паэтаў шмат. І ўсе яны нямыя... Не маючы магчымасці казаць Свабоднай праўды словы незямныя, Прадаўшы душы, мусяць патухаць Забытымі, адмовіўшыся славу І памяць берагчы дзеля таго, Каб не баяцца, знішчыўшы дзяржаву, Пра край свой думаць і народ яго. Yeezy Wave Runner 700


Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)
Маладзік у небе ззяе, Птушак срэбрам спакушае, Каб ляцелі да аблокаў Ад чужых, павольных крокаў З лесу цёмнага, бо хтосьці Ломіць дрэвам з рэхам косці - Стагадовыя галіны. І чуваць, як цар змяіны Выпаўзае з-пад пянька На святло маладзіка. New Balance


Сярэдняя: 4 (1 голас)
Босх жахлівае пекла стварае, Каб не жыць у ім зараз і потым, Каб пакінуць яго... Назірае За прамоўцам адным крываротым. І малюе яго як пачвару, Што смяецца з ахвяраў уласных... На палотнах стварае не мару, А грахі ўсіх злачынцаў, няшчасных. Сумна бачыць, як д'ябал з'ядае Іх птушынай драпежніцкай дзюбай І патрэбу пад тронам спраўляе, Як сваю, чалавечую - згубай. Дзе адчаю канец і пакутам? Не мастак, а Сусветнае Вока Той, хто ведае, што з родным кутам Адбываецца недзе глыбока... Air Max 95 Jacquard Flyknit