Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алена Жыдовіч

Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Бясхмарнае неба бязвоблачнай далі,
Тут птушкі ўранку сонца віталі,
Тут жнівеньскі вецер гукаў навальніцу,
Каб елкі паскідалі шапкі з ігліцы.

Тут жыта на полі ў срэбраным цвеце,
Яго калыхае прадвосеньскі вецер.
Нічога няма прыгажэй за Радзіму,
Жыві Беларусь, для мяне ты адзіна!



Сярэдняя: 4.6 (17 галасоў)

Мой родны куток, мая крэпасць адвечна,
Табой ганаруся, кахаю сардэчна.
Цябе не забуду і не адракуся,
Ты горад – сталіца маей Беларусі.

Табе прысвячаюць паэмы і вершы,
І ў сэрцы маім сярод іншых ты першы.
Славуты, магутны, ты велічны самы,
Не просты ты горад, ты - сэрца дзяржавы.

Ты горад герой, ты ўзяў перамогу
І вечным агнем асвяціў мне дарогу.
Ты з попелу ўстаў і ты рушыў да бою,
У думках сваіх я заўседы з табою.

Гісторыя лесу твайго так яскрава:
Ты горад-легенда, ты горад-дзяржава.
Як можна сыноў тваіх мужных забыцца,
Якімі Радзіма змагла ганарыцца.

І колькі пабачыў ты дзіўных імгненняў,
Злічыць немагчыма тваіх дасягненняў,
Ты бачыў пакуты, ты быў рабаваны,
Ты горад, дзе продкі мае пахаваны.

Сягодня красуешся ты як ніколі,
Ты вельмі прыгожы, цікавы даволі,
Заўседы ласкавы, заўседы гасцінны,
Ты любы мой горад, мне самы радзімы.

Ты горад, якім я заўжды ганаруся,
Мой Мінск, ты сталіца маей Беларусі.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Дже ж ты квітнееш, папараць-кветка,
Дже на купалле красуешся ты?
Цябе захінаюць сасновыя веткі,
А можа маліны духмянай кусты?

А можа цвяцеш ты нябачнаю зоркай,
І ў цемры начной немагчыма застаць
Погледам ясным у квятністых пацемках
Усю тваю веліч, прыгожую стаць.

А можа ты проста не ведаеш болю,
Не хочаш адчуць, як срываюць цябе.
Таму і таішся, ды так, мімаволі,
Сама беражэшся, шкадуеш сябе.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Рачулкаю звонкай гучыць так яскрава
Родная мова роднай дзяржавы.

Як белая птушка, як яркая зорка
Гучыць беларускае, роднае, гулкае,
Такое гасціннае і неад’емнае,
Такое прыгожае, сэрцу прыемнае.

Як ранні світанак, такое радзімае,
Гучыць беларускае, дзіўнае, мілае,
Такое чароўнае, светлае, чыстае,
Родная мова як мора празрыстае.

Такое ласкавае, такое пяшчотнае,
Роднае слова мяккае, цеплае.
Гучаннем сваім закалыхвае слых,
Родная мова мілей мне за ўсіх.