Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Канстанцыя Буйло

bujlo_k.jpg
Нарадзілася 14 студзеня 1893 года ў горадзе Вільні ў сялянскай сям’і. Сапраўднае прозвішча - Калечыц. У 1914 г. скончыла кароткатэрміновыя настаўніцкія курсы ў Вільні. Настаўнічала на Лідчыне. Загадвала беларускай кнігарняй у Полацку (1915-1916). Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі працавала статыстам у Валакаламскім павятовым выканкоме рабочых і салдацкіх дэпутатаў, бухгалтарам саўгаса «Данілкава». З 1923 г. жыла ў Маскве. Працавала на заводзе «Аграном» (1929-1934), начальнікам аддзела збыту палітэхлабарсаюзу (1934-1940), у 1940-1951 гг. - начальнікам аператыўнага аддзелу, затым выконваючым абавязкі намесніка дырэктара цэнтральнай канторы ветэрынарнага забеспячэння трэсту Саюзветзабпрам. Сябра СП СССР з 1944 г. Дэбютавала вершамі ў 1909 г. (газета «Наша ніва»). Першую кнігу «Курганная кветка» (1914, Вільня, факсімільнае выданне ў 1989) адрэдагаваў Я. Купала. Аўтар зборнікаў вершаў «Світанне» (1950), «На адноўленай зямлі» (1961), «Май» (1965), «Роднаму краю» (1973). Выйшлі Выбраныя творы (1954), «Выбранае» (1968, 1976), Выбраныя творы ў 2 тамах (1981). Напісала кніжкі вершаў для дзяцей «Юрачка» (1957), «У бляску зор» (1968), «Вясной» (1984). Аўтар п’ес «Кветка папараці» (1914) і «Сягонняшнія і даўнейшыя» (1914, пастаўлена ў 1921). Многія вершы паэтэсы пакладзеныя на музыку. Асабліва шырокую вядомасць займела песня «Люблю», якая стала народнай. Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» і медалямі. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1968).Men's Tops


Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)
Лагодны вечар сыпле ў рэчку краскі, Абняў зарою быструю ваду, - Вада зару цалуе на хаду – І ўдаль бяжыць, ружовая ад ласкі. Халодны ветрык патыхнуў з гары, Ты атуліў мне цёплай хусткай плечы. І я шчасліва… Мой сцямнелы вечар Любоўю ты і ласкай азарыў.Men's Sneaker Hub Online


Сярэдняя: 4.5 (104 галасоў)
Люблю наш край, старонку гэту, Дзе я радзілася, расла, Дзе першы раз пазнала шчасце, Слязу нядолі праліла. Люблю народ наш беларускі, Іх хаты ў зелені садоў, Залочаныя збожжам нівы, Шум нашых гаяў і лясоў. І рэчку, што імкліва воды Імчыць ў нязведаную даль, І схілы берагоў пясчаных, І яснасць чыстых яе хваль. Люблю вясну, што ў кветкі, зелень Аздобіць радасна зямлю, Буслоў на гнёздах клекатанне І спеў жаўроначка люблю. Гарачую спякоту лета І буру летнюю з дажджом, Як гром грыміць, а ў чорных хмарах Маланка зіхаціць агнём. І восень сумную люблю я І першы звон сярпоў і кос, Як выйдуць жнеі збожжа жаці, А касары - на сенакос. Люблю зіму з яе марозам, Што вокны прыбярэ ва ўзор, І белы снег, што, ўкрыўшы поле, Ірдзіцца бляскам ясных зор. Люблю ў пагодную я ночку Дапозна на дварэ сядзець, Слядзіць за сініх зор мігценнем, На месяц залаты глядзець. І песню родную люблю я, Што дзеўкі ў полі запяюць, А тоны голасна над нівай Перэліваюцца, плывуць. Усё ў тым краі сэрцу міла, Бо я люблю край родны мой, Дзе з першым шчасцем я спазналась І з гора першаю слязой.Womens Footwear Online


Сярэдняя: 4.7 (20 галасоў)

Ты думаў пра мяне,
                                 я ведаю –
                                                  бо ўночы
Я не магла стуліць ні на хвіліну вочы.
І думка горача мне душу хвалявала.
Ты думаў пра мяне,
                                 я ведаю –
                                                  у словы
Жар пылкіх дум тваіх быў выліцца гатовы,
Яны гучалі тут, так шчыра, так глыбока,
Мне пець хацелася – і плакаць, лёгка, лёгка…
Ты думаў пра мяне,
                                 я ведаю, -
                                                  і думы
Азваліся ва мне якімсьці светлым сумам.
Пяшчотай мяккаю яны абнялі сэрца,
І ты, ты адчуваў – чаму яно так б’ецца.
Ты думаў пра мяне,
                                 я ведаю,
                                                не стала
Тугі ў грудзях. Душа ад шчасця замірала…
Ты быў са мной! Пры мне!
                                              Пры мне – а не далёка…
Мне пець хацелася – і плакаць… Лёгка, лёгка…

nike