Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Наталля Казлоўская

Сярэдняя: 4.9 (12 галасоў)

Роздум-верш на тэму «Беларусь праз сто гадоў”
Будучыня – люстэрка без шкла.
Ксаўе Фарнэрэ
Нам і «сення”, і “ўчора”– ужо мала,
Нам бы ў будучыню зазірнуць,
Дзе хвалююча “заўтра” заззяла, –
Гэты дзень хочам мы ахінуць,

І цікаўнасць за край выходзіць!..
Разбяромся без лішніх слоў,
Як жа будзе жыцце праходзіць
У Беларусі праз сто гадоў.

Як падумаеш – ураз хваляванне,
Ахапляе і сэрца, і розум,
Многім кажа разлік цвярозы,
Што чакаюць нас выпрабаванні;

Што не варта чакаць прагрэсу
Ва ўсіх сферах жыцця Беларусі;
Што не будзе свабод у інтарэсах,
Што рабіць будзем усе пад прымусам;

Што надыдзе такая часіна,
Выйдзе мова з ужытку наша;
Называць будзем нашу краіну
Ужо не “Белая Русь” – “Belorussia”;

Што ледзь пройдзе гадоў гэтак сто –
І культура зыдзе на нішто;
Адукацыя будзе нязначнай,
А адметнасць народа – ледзь бачнай;

Што карысных рэсурсаў не будзе
(Не было ж шмат ніколі іх ў нас)…
Досыць нам ужо жальбіцца-нудзіць!
Бо галоўны рэсурс – гэта людзі,
І залежыць усе толькі ад нас.

Беларусь – гэта ж зорка сусвету,
Пяціканцовы ліхтар,
Гарманічная, бы трыялеты.
Беларусь – гэта ж зорка сусвету!
Гэты край, ясным светам адметны,
Зможа скінуць адвечны цяжар…
Беларусь – гэта ж зорка сусвету,
Пяціканцовы ліхтар…

Ці магло нават быць іначай?
Як яшчэ той куток назваць,
Што пакінуў народу ў спадчыну
Мілагучную мову матчыну,
Ад якой нельга слых адарваць.

Ці ж калі-небудзь заняпала б
Найслаўнейшая наша краіна,
Што ўзрасціла Марка Шагала,
Што ўзрасціла Францыска Скарыну?

І не сорам хваліць уголас
Гукі роднасныя жалейкі,
І наш слуцкі шаўковы пояс,
І тэатр самабытны – батлейку…

Так, куточак з такім мінулым
Не патоне, не звяне, не згіне
Праз стагоддзі адклікнецца гулам
Слава добрая нашай краіны!

Добра ведаю: рана ці позна
У Беларусь усе шляхі прывядуць,
Па краях нашых казачна-росных
У захапленні нашчадкі прайдуць,

І, адкінуўшы цень недаверу,
Увазьмуць моц народны на веру,
Стануць, сэрцам Радзіме адданыя,
Працаваць на карысць ёй, старанныя,

Бо яны ж – Беларусі сыны!
Так наш край пойдзе шляхам адным:
Да свайго першынства ў сусвеце,
Да вышынь у народнай асвеце,
Да выдатных тварэнняў мастацтва,
Да Свабоды і Роўнасці, Брацтва!

…Хопіць у думках аб заўтра марудзіць,
Хопіць страчваць дарэмна час,
Бо галоўны рэсурс – гэта людзі,
Усе залежыць і сення – ад нас!..



Сярэдняя: 4.8 (89 галасоў)

Часам кажуць мае аднагодкі:
У Беларусі цяпер – небыцце,
А калісьці славутыя продкі
За яе аддавалі жыцце…

Не маглі, не хацелі змірыцца
З тым, што будзе народ пад прымусам
І гатовы былі смела біцца,
Толькі б вольны былі беларусы.

Каб жыла і квітнела мова,
Забывалі сябе самога,
Не баялісь змарнець у аковах,
Не баялісь загінуць у астрогах.

Толькі сёння мы дабравольна
У замежнае моды ў палоне,
Зняважаем сябе і няволім,
Апусціцца гатовы ў паклонах.

Мовы роднае гукі пявучыя
Мы забылі, не ведаем, страцілі.
Нам больш звыклы “великий, могучий”,
Мы не лічам, што нечаму здрадзілі…

Што пачуць, акрамя смеху,
Можна сёння ад нас пра Радзіму?..
Толькі мараць адсюль з’ехаць.
Кажуць: “ТУТ добра жыць – немагчыма!”

Замаўчыце! Не смейце, выродкі!
Вам не сорам за ваша выццё?!
Нашы з вамі славутыя продкі
За Радзіму аддалі жыццё…



Сярэдняя: 4.4 (31 голас)

Кожны дзень разбіваюцца тысячы лёсаў,
Тысячы скалечаных сэрцаў,
Тысячы знявечаных душ
На сто мільярдаў драбнічак-аскепкаў
І становяцца ледзяшамі,
Бо ўтвораны ад чыйгосьці холаду.
Іх Жыццё ў чужыя закідвае сэрцы,
Іх Жыццё ў чужыя закідвае вочы…

Адныя ільдзінкамі тымі сабе раняць сэрцы,
Бо не могуць абыякавымі быць да гора.
У іх вачах ледзяшы тыя хутка растаюць,
Стануць горкімі гарачымі слязьмі,
Бо не могуць іх вочы спакойна
Глядзець на нячэснасць і хамства.

Другім ільдзяныя аскепкі і сэрца
Паступова спрабуюць кавалачкам лёду зрабіць,
Бо так лягчэй, калі сэрца ільдзяное,
Бо лягчэй не зважаць на разбітыя лёсы,
Бо прасцей на сусветную несправядлівасць
Не зважаць. Проста вельмі халодна
З выглядам чалавека, умудронага вопытам,
Складаць з тых ільдзінак
Прыгожае слова “Вечнасць”,
Кажаць, што прад тварам яе ўжо нічога не важна.
Пакуль лёд у іх сэрцах не растае таксама
Ад гарачых, пакутлівых слёзаў іх блізкіх
Ці ад чыйгосьці надта палкага пацалунка…
І тады зледзянеўшыя сэрцам “другія”
Становяцца першымі, а ў першых ад болю
Таксама
Разбіваюцца лёсы, і сэрцы, і душы…

Толькі ёсць яшчэ трэція. Тыя зусім раўнадушна
Паглядаюць на сто міліярдаў аскепкаў.
Тыя трэція - большасць з нас…

Дык чаму ж мы так баімся 2012 года,
Падзенняў метэарытаў
І розных другіх прадказанняў жахлівых…
І зусім не звяртаем увагі на тое,
Што кожны дзень разбіваюцца тысячы лёсаў,
Што кожны дзень – для кагосьці трагедыя,
Што на сотні мільярдаў аскепкаў разбілась чыясьці душа?