Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Раман Жэдзік

Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Я дастану цыгарэтку,
Падкуру яе ад зіппы.
І ўзгадаю сваю кветку,
Яна быццам вірус грыпу!

Ком нахлыне горкі яду.
Праглыну яго я стойка.
Перажыву як небуць здраду!
Дапаможа мне настойка.

Але можа не да рэчы,
Я яе ва усім кляну?
Бо красунню нельга сечы,
Што сядзіць там у муру.

Я няздоліў проста ўзяці,
Гэтых высачэзных сцен!
Як дазволіў я кахаці?
Сэрца ўзята нібы ў плен.

Захапіла мяне вуснаў,
Тваіх дзіўных прыгожосць!
Свет не мае столькі густаў,
Каб ацэніць у цябе хоць штосць.

Твае вочы, твае плечы,
Зводзіць усё мяне з ума.
Ці зноў можа не да рэчы?
І клапачуся я дарма!

Стаю на месцы, вырашаю
Ці кулю ў лоб, ці ў ніз з стрэхі?
Свое жыццё я разгубляю,
У покутах жудаснай тугі.

Ну нічога, не хвалюйся!
Перажыву я як нябуць.
А ты ў сны мае не суйся!
І навогул усё забуць!



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Загавары, каб я цябе ўбачыў,
Прашу цябе, малю!
Бо веру: лёс цябе прызначыў,
А ў безнадзейнасці тану.

Скажы адно: “Вітаю”, —
І ўскалыхнецца розум мой.
У змроку неакрэсленым шукаю,
Я позірк твой, схапіў што мой спакой.

Хопіць толькі слова,
Каб вочы я расплюшчыў
І свет убачыў новы —
Прыгожы і гаючы.

У гэтым свеце сонца
Усмешкай промневай іграе.
Вясёлка ў блакіт бясконцы
Праз хмаркі белыя лунае.

У гэтым свеце супакой,
У гэтым свеце цішыня.
Тут толькі ты са мной,
А навокал — цеплыня…

Толькі галасочак твой
Мілагучна шапаціць,
Разам з моваю маёй
Першым жаўруком звініць.

Роднай мовы гукі
Песцяць мой слых.
І твае аксамітныя рукі,
Да якіх я прывык.

Твае вусны пяшчотныя
Ўсё больш вабяць мяне,
Першыя крокі нясмелыя —
Насустрач чароўнай вясне.

У жыцці, як і ў мроях, канешне,
Усё менавіта так магло б быць!
Але не захацела ты ўрэшце
Мне сэрца сваё адчыніць…



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Плыву скрозь сумрак нерухомы,
Цярзае думка розум мой:
Знайсці свой свет, дагэтуль невядомы?
Ці захаваць душы маёй пакой?

Быць лепей, або жыць лепей?
Адказ адзін, і ён прасты!
Кідаешся ў вір свой глыбей,
Ці да зор будуеш у вышыню масты!

Зіхаціш як першы промень,
Свет людзям дорыш, як у начы ліхтар.
Ляціш як пякучы дым праз комін,
Даказваючы хто ў свеце гаспадар.

П’еш паветра перапоўніўшае грудзі,
Гатовы душу на кавалкі разарваць.
Нягледзячы на то, што кажуць людзі,
Ні мусіш ты нікому свабоду аддаваць!

Бо гэта першае, чаму вучыла маці:
“Ты вольны, сын, – казала мне яна.
Калі ў сэрдцы здоляеш свабоду захаваці,
Не пражывеш жыццё сваё дарма!

Любі радзіму як мяне, сыночак,”
Я памятаю матчыны слава.
Бо кожны адняць у цябе яе ахвочы,
Вось азірнуўся, а яе ўжо няма.

Радзіма як свабода, братка, -
Тлумачыу нехта мне з маіх сяброў.
Тады я зразумеў, што мала на ўвазе матка,
І цяпер да кропелькі крыві Радзіму бараніць гатоў!

Зазірнуўшы ў вочы небасхілу,
Абняушы ўсе твае лясы,
Я пракрычу, што мне ўсё пасілах,
І прыпаду я тварам да расы.

Расплюшчу вочы, ўстану я з кален,
І побач браты стануць!
Мы разам пабудуем свой эдэм,
Аб якім усе давно ужо мараць.

І нават калі я загіну,
Узняўшы горда свой твар.
Апошнюю надпіс пакіну:
Што ЖЫЎ!, а не БЫЎ!…твой змагар.