Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Раман Жэдзік

Сярэдняя: 4 (7 галасоў)
Я дастану цыгарэтку, Падкуру яе ад зіппы. І ўзгадаю сваю кветку, Яна быццам вірус грыпу! Ком нахлыне горкі яду. Праглыну яго я стойка. Перажыву як небуць здраду! Дапаможа мне настойка. Але можа не да рэчы, Я яе ва усім кляну? Бо красунню нельга сечы, Што сядзіць там у муру. Я няздоліў проста ўзяці, Гэтых высачэзных сцен! Як дазволіў я кахаці? Сэрца ўзята нібы ў плен. Захапіла мяне вуснаў, Тваіх дзіўных прыгожосць! Свет не мае столькі густаў, Каб ацэніць у цябе хоць штосць. Твае вочы, твае плечы, Зводзіць усё мяне з ума. Ці зноў можа не да рэчы? І клапачуся я дарма! Стаю на месцы, вырашаю Ці кулю ў лоб, ці ў ніз з стрэхі? Свое жыццё я разгубляю, У покутах жудаснай тугі. Ну нічога, не хвалюйся! Перажыву я як нябуць. А ты ў сны мае не суйся! І навогул усё забуць! Air Jordan IX 9 Shoes


Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)
Загавары, каб я цябе ўбачыў, Прашу цябе, малю! Бо веру: лёс цябе прызначыў, А ў безнадзейнасці тану. Скажы адно: “Вітаю”, — І ўскалыхнецца розум мой. У змроку неакрэсленым шукаю, Я позірк твой, схапіў што мой спакой. Хопіць толькі слова, Каб вочы я расплюшчыў І свет убачыў новы — Прыгожы і гаючы. У гэтым свеце сонца Усмешкай промневай іграе. Вясёлка ў блакіт бясконцы Праз хмаркі белыя лунае. У гэтым свеце супакой, У гэтым свеце цішыня. Тут толькі ты са мной, А навокал — цеплыня… Толькі галасочак твой Мілагучна шапаціць, Разам з моваю маёй Першым жаўруком звініць. Роднай мовы гукі Песцяць мой слых. І твае аксамітныя рукі, Да якіх я прывык. Твае вусны пяшчотныя Ўсё больш вабяць мяне, Першыя крокі нясмелыя — Насустрач чароўнай вясне. У жыцці, як і ў мроях, канешне, Усё менавіта так магло б быць! Але не захацела ты ўрэшце Мне сэрца сваё адчыніць…Zoom Kobe Venomenon VI 6


Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Плыву скрозь сумрак нерухомы, Цярзае думка розум мой: Знайсці свой свет, дагэтуль невядомы? Ці захаваць душы маёй пакой? Быць лепей, або жыць лепей? Адказ адзін, і ён прасты! Кідаешся ў вір свой глыбей, Ці да зор будуеш у вышыню масты! Зіхаціш як першы промень, Свет людзям дорыш, як у начы ліхтар. Ляціш як пякучы дым праз комін, Даказваючы хто ў свеце гаспадар. П’еш паветра перапоўніўшае грудзі, Гатовы душу на кавалкі разарваць. Нягледзячы на то, што кажуць людзі, Ні мусіш ты нікому свабоду аддаваць! Бо гэта першае, чаму вучыла маці: “Ты вольны, сын, – казала мне яна. Калі ў сэрдцы здоляеш свабоду захаваці, Не пражывеш жыццё сваё дарма! Любі радзіму як мяне, сыночак,” Я памятаю матчыны слава. Бо кожны адняць у цябе яе ахвочы, Вось азірнуўся, а яе ўжо няма. Радзіма як свабода, братка, - Тлумачыу нехта мне з маіх сяброў. Тады я зразумеў, што мала на ўвазе матка, І цяпер да кропелькі крыві Радзіму бараніць гатоў! Зазірнуўшы ў вочы небасхілу, Абняушы ўсе твае лясы, Я пракрычу, што мне ўсё пасілах, І прыпаду я тварам да расы. Расплюшчу вочы, ўстану я з кален, І побач браты стануць! Мы разам пабудуем свой эдэм, Аб якім усе давно ужо мараць. І нават калі я загіну, Узняўшы горда свой твар. Апошнюю надпіс пакіну: Што ЖЫЎ!, а не БЫЎ!…твой змагар. Nike KD