Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ярына Дашына

Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)
В. Верыш, людзі прымаюць ўсё на веру. Асабліва, калі жывуць па-першаму разу. Так непрыхавана і ў тваёй манеры — складаць Жыццё з пазлаў. Часам палохае толькі твая нічыйнасць, не адасобленасць нават, не чужароднасць, а прыналежнасць нікому і вершаправоднасць праз пазванок спіны з аддачай у шыйны. Вера, юродзівых столькі, што хочацца плакаць, скінуць усё шалупінне з душы агрубелай. Гэта сваяцтва нямое пяра і наждаку — адшліфаванае сэрца да сцёртасці белай. Проста да болю шкада разбураных гнёздаў, лялечных гнёздаў тваіх пасівелых анёлаў. Людзі на іх глядзяць панура і злосна, ты ж — са слязмі выцягвала іх з-пад колаў. Рыфмы праходзяць наскрось, як бронхаскапія. Мы распранаем словы, сэнсы гвалтуем. Песенькі “ню” і шэдэўры кулінарыі зноў анулююць сябе і час анулююць. Ведаеш, што бывае з тым, хто не верыць? Вершы бясконцых жыццяпісаў і назваў, запламбаваныя ў нямую паперу — насмерць. Цішэй! Бог ёсць, толькі Ён па-за веравызнаннем, Вера. Веравыгнаннем… Nike Air Max


Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)
Вясна. ВРІ. Краіна на каранціне. У гэтай краіне даўно не можацца жыць. Зламанае сэрца лопнула ў спружыне. Баліць… І хто адшукае яго ў грукаце слова, зламаным і хворым у дадатак яшчэ і б\у. У тым перадсэрдзі — аскепак Айчыны свінцовы, у гэтым — табу на цябе. Запішы на вясенні рахунак банальныя рыфмы — капежны рэчытатыў… Сягоння мяне твой кантрольны ў лоб пацалунак забіў. Nike Paul George PG1


Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
Мяне пераходзяць уброд глухія, сляпыя, кульгавыя. Любімыя і ласкавыя ідуць у абход. Смялеёшыя – кідкія ўплаў. Палахлівыя – ледзь акунаюцца. Ды толькі назад не выртаюцца ахводчыя да перапраў. І я, каб не патануць, зямлю прыціскаю каленьмі. На выспе, сярод тапельнікаў баюся віры скалануць. Nike News


Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)
На апошнім паверсе маёй адзіноты -- пад мінус 20. Так высока яшчэ ніхто і ніколі, ніхто і ніколі… Адусюль можна ўбачыць трубы электрастанцый, дымок уздымаецца ў нябесныя столі. У перыяд распаду на часціны-часціцы я табою перахварэла, рукі прэч ад майго Бога. Я вывучыла напамяць усе твае небыліцы – танную белетрыстыку і папуры-некралогі. Адтаго, што ў гэтых пачуццяў тэрмін кароткі дзеяння і гарантый няма фізічных, у сваёй нарастаючай безвыходнасці – сто ад соткаў, я памру ад хвіліннай пяшчоты ішэмічнай. На апошнім паверсе маёй адзіноты – пад мінус 20. Я да неба даўно прырасла дагары каранямі. Мама сніцца балюча жывою, час прачынацца у сюды, дзе сонца рэнтгенаўскімі прамянямі… NIKE AIR MAX