Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сказаўшы "Досыць!"

Сярэдняя: 4.9 (9 галасоў)
Сказаўшы “Досыць!” адзіноце, Па шаўкатраў’ю, па расе, Ідзе жанчына і жывоцік – Свой найвялікшы скарб – нясе. Усмешка – сонейкам на твары, Хоць і не лашчыла жыццё: Кахала моцна – а без пары. Але – дзіцё! Яе дзіцё! Яно ўнутры гуляе-б’ецца, Чакае часу ў свеце жыць. Яго маленечкае сэрца Пужлівай птушачкай трымціць. Мо там – дачка? А мо – сыночак? Абраць бы лепшае імя! А колькі дзён і колькі ночак У светлых марах правяла! Якім яе малютка будзе – У год, у тры, у дваццаць пяць? Ці неяк выб'ецца у людзі? Ці будзе маці шанаваць? Яна ўжо дзіцятка кахае! Ажно пяе пад ёй зямля! Ў руках жывоцік калыхае – Нібы люляе немаўля! Мо і глядзіць хто-небудзь скоса: “Што, нагуляла – і адна?” Але яна плыве па росах Як прыгажунечка-вясна… І што ёй плёткі і зласлоўе? Яны развеюцца, як дым. А вось напоўненнасць любоўю Не параўнаецца ні з чым… 15.08.2010 Boots


Вельмi добры верш! Так

Вельмi добры верш! Так закранае душу ,але ен у той жа час нясе радасць ад узнiкнення у жыццi жанчыны роднай iстоты. Ганна К.