Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

мама

Сярэдняя: 4.5 (60 галасоў)
Здаецца, маці дзесь недалёка тут... Дня не хапае ёй, ажно да ночы мітусіцца, вечна ў клопатах... І цягне – да яе заскОчыць мне... І пасядзець, з ёй побач, без якой там справы... І выслухаць усё, што яна хоча... Смакуючы матулі маёй стравы... Пачуць далёкія ўспаміны, з яе дзяцінства і юнацтва... Няспешна каб плылі хвіліны... Ды толькі, позна сустракацца... Няма матулі… А – ніяк не верыцца, што больш не зазірну у вочы матчыны... Мінулы Час ужо не вернецца... Але, у памяці маёй – жыве, нястрачаны... Скрозь Час, я пупавінаю з табою звязаны... Я твой сыночак, твой малЕнькі Алічка... Табе – жыццём сваім я абавязаны... Матулечка мая, Багіня-мамачка... *+* 6 верасня 2014 г. Off White X Max 97


Сярэдняя: 4.6 (47 галасоў)
Пастаўлю свечку на акне. Няхай гарыць. Прыйдзіце, душы, да мяне. Пагаварыць. А.Наўчанкова. Іду да мамы сцежкаю знаёмай. І голас разаб’ецца, задрыжыць: “Матулечка, як спіцца табе дома? А я ў гасцях – жывым патрэбна жыць. Дзянькі бягуць – збіраюцца навіны. Маюе май, цюльпаны зацвілі. Даруй нам, мама, і дачцэ і сыну, Калі не так што, можа…Не змаглі…” Пастаўлю свечку. Радаўніца. Вечар. Прыйдзі, душа, хачу пагаварыць. Твая прысутнасць думкі хай падлечыць, Запэўніць хай: жывым патрэбна жыць! * * * SNEAKERS


Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)
Веснічкі. Вярба. Калодзеж. Сені. Не страчаеш. Ў хату не завеш. Самі стол паставілі і селі. А бліны дзе? Не, не прынясеш. А вазонаў! Па табе сумуюць. Ты іх не прыходзіш паліваць. Кнігу на стале тваю святую Не бярэ ніхто больш пачытаць. Шафа рук тваіх цяпла чакае, Печ даўно ніхто ўжо не паліў. Певень недабудзіцца – спявае. І Дружок твой голас не забыў. Зноў калодзеж. Веснічкі. Машына. Крыж ля плоту – абярэг людзей. “ У імя Айца, у імя Сына…” Нас з малітвай тата правядзе. Nike Zoom Assersion EP


Сярэдняя: 4.5 (118 галасоў)
I з далёкіх,
                   і з блізкіх дарог
Лёгкі крок на матчын парог,
Хоць і вісне, як хмара,
                                       знямога,
Цяжалее хатуль зім і лет...
А ў матулі адна дарога,
А ў матулі дарога — трывога
За цябе,
              за людзей,
                                 за ўвесь свет.
Nike