Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

азеры

Сярэдняя: 4.5 (26 галасоў)

(дапоўнены)

Магічным апалам блішчыш ты
Сярод нарачанскай зямлі.
У люстэрка вадзіцы празрыстай
Глядзяцца лясы і палі.

Тут сонца купаецца зранку,
Палошчуцца ў хвалях вятры,
Світанак цалуе заранку,
Натольваюць смагу вяпры.

Вясной лебядзіныя пары
Плывуць, нібы ветразі мар,
А восенню чорныя хмары,
Касмаціць вятрыска-вядзьмар.

Ахвяру высочвае пэўна,
А вусы паўзуць, як вужы.
Гучаць пералівам напеўна
Будынкаў сівых капяжы.

Цячэ мёдам лекавым водар
Па вуснах чароту і траў
І спіцца з такой асалодай,
Як быццам ніколі не спаў.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116041004768



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Вужом сцяжына. Зрэдку павароты.
Здаецца, на аблокі завядзе.
Чаўны здалёк—як скінутыя боты.
Вуграмі хвалі б’юцца на вадзе.

А вышыня над чашай седлавіны
Глядзіць вачыма ніцавокіх зор.
І сцеле дыму белую прасціну
Паэтамі раскладзены касцёр.

Світанак з прыазернае Слабодкі
Пакліча зухаватых рыбакоў,
Каб срэбрам лускі зноў усыпаць лодкі,
Усцешыць слабажанскіх маракоў.

Гара-Маяк—вышэй палёту чайкі.
Бы птушка, сам над стромаю крыляй.
Хачу, каб стаў Нацыянальным паркам
Ад Браслава да Турава мой край