Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

азеры

Сярэдняя: 4.5 (28 галасоў)
(дапоўнены) Магічным апалам блішчыш ты Сярод нарачанскай зямлі. У люстэрка вадзіцы празрыстай Глядзяцца лясы і палі. Тут сонца купаецца зранку, Палошчуцца ў хвалях вятры, Світанак цалуе заранку, Натольваюць смагу вяпры. Вясной лебядзіныя пары Плывуць, нібы ветразі мар, А восенню чорныя хмары, Касмаціць вятрыска-вядзьмар. Ахвяру высочвае пэўна, А вусы паўзуць, як вужы. Гучаць пералівам напеўна Будынкаў сівых капяжы. Цячэ мёдам лекавым водар Па вуснах чароту і траў І спіцца з такой асалодай, Як быццам ніколі не спаў. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016 Свидетельство о публикации №116041004768Nike EPIC React Flyknit


Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)
Вужом сцяжына. Зрэдку павароты. Здаецца, на аблокі завядзе. Чаўны здалёк—як скінутыя боты. Вуграмі хвалі б’юцца на вадзе. А вышыня над чашай седлавіны Глядзіць вачыма ніцавокіх зор. І сцеле дыму белую прасціну Паэтамі раскладзены касцёр. Світанак з прыазернае Слабодкі Пакліча зухаватых рыбакоў, Каб срэбрам лускі зноў усыпаць лодкі, Усцешыць слабажанскіх маракоў. Гара-Маяк—вышэй палёту чайкі. Бы птушка, сам над стромаю крыляй. Хачу, каб стаў Нацыянальным паркам Ад Браслава да Турава мой край Air Max 90 LTHR Suede