Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

прырода

Сярэдняя: 4.1 (218 галасоў)
*** Вячэрняя прахалода. Спякотлівы дзень, бывай. Няхай адпачне прырода, Бадзенеўскі родны край. Ну, колькі ўжо можна парыць?! А заўтра ж – пад трыццаць пяць! Адно застаецца: марыць І вершы ўначы складаць Пра дожджык грыбны-лагодны, А лепей – каб як з вядра! Даволі ўжо дзён пагодных: Грыбная стаіць пара! Ды толькі ж ані грыбочка, У лес ні пайдзі які, І дрэвы свае лісточкі Паскручвалі, бы ў кулькі. Эй, дождж, ты не спі, прачніся! Эй, сонца, суціш прыгрэў! Няхай праліецца з высі Вады выратоўны спеў! Няхай ачуняюць трошкі Узлескі, лясы, палі І скажа сваяк мой Лёшка: “Якія грыбы пайшлі!” Adidas


Сярэдняя: 4.3 (309 галасоў)
*** Навакол – зямная прахалода. Дождж пайшоў спаволенай хадой. І сады ўздыхнулі, і гароды, Дажджавой абмытыя вадой. Ажылі прывялыя ўжо травы, Кветкі ўверх прыўзнялі галаву, І дубок маленькі кучаравы Нібы шэпча некаму: “Жыву!” Сінява выглядвае з-за хмары, Бы чакае вызвалення міг. Хутка сонца зноў загаспадарыць На абшарах вечнасці сваіх. Nike Hypervenom Phantom II FG


Сярэдняя: 4.3 (448 галасоў)
He напісаць з замілаваннем верш Пра мой Дняпро, стамлёны і агорклы. Чым ён яшчэ, атручаны, жыве Пад позіркам біблейскай Чорнай зоркі? З жалобаю схіляюся над ім. Быў вечны, нібы бог, а памірае. Hi крыўды і ні зла не прытаіў, Нікога і нічым не дакарае. Існуй далей, гадуйся, чалавек, Загінеш хутка пад уласным смеццем. Я перажыць паспела столькі рэк, Што ўжо жыцця страшуся, як бяссмерця. I словам я не здольна ажывіць Панішчаныя нашыя святыні, Хіба вады атрутнае папіць, Няхай душа знябудзецца, астыне...adidas


Сярэдняя: 4.2 (91 голас)
Студзень студзіць вокны, дзверы подыхам мяцеліцы. Завывае люты зверам – аж дрыжыць аселіца. Сакавік – з гаючым сокам, з сонечнаю ласкай. Красавік... І на узлобках зацвітаюць краскі. Луг вітае першатравы. Травень... Час маёвы. Чэрвень пчол выводзіць спраўна на папас мядовы. Хмеліць пахам размаітым ліпень – аж нясцерпна. Жнівень жне шчымліва жыта месяцовым серпам. Паліць верасень кастры сінню верасовай. З павуціння тчэ кастрычнік дываны шаўковыя. Лістапад... І ліст мядзяны – водсвет зараніцы. Снежань гоіць беллю раны змоглае зямліцы. Чую назвы месяцаў роднае старонкі... Колькі ў назвах месціцца – гаваркіх і звонкіх! Air Force 1 Low Upstep BR