Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

басня

Сярэдняя: 4.7 (17 галасоў)

Аднойчы воўк спытаў зубра:
-Нашто табе, сусед, два рогі?
Я ем казуль, яшчэ труса,
ну тых, каго ратуюць ногі.

Ты ж маеш непамерны варт,
моц у капытаў велізарна.
Мо і на жонку чыніш гвалт,
і рогі ад яе трывалы?

Ты зразумей мяне, сяброк,
што я табе зусім не вораг.
Перашкаджае мне твой рог
размову весьці зблізу, скора.

І ў гэны момант зубр баднуў.
Ды так, што затрашчалі косьці.
-Я ім драпежнікаў калю,
Якія шчэмяцца ў госці!

А воўк ішоў распавядаць
пра паляўнічага ў лесе.
І меў намер прапанаваць,
Як абарону лепей здейсьніць.

Няма ўжо таго зубра,
На сценцы галава і рогі.
І воўч’я скура там уся.
Сабакавы дагналі ногі.
Ці ў гонары шукаюць дапамогі?