Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

п'янства

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ненадзейныя палавіны

Змрок згушчаецца, усё сціхае,
Ды жанчына не спіць—чакае.
Думкі сцяліся, скамянела,
Быццам з нерваў аголеных, цела.

І здаецца, на сэрцы раны…
Муж з'явіўся дамоў зноў п'яны.
Захліснула душу трывога.
І не стрэла яго ля парога.

Абяцаў ёй не піць больш, кляўся,
Ды не вельмі, відаць, стараўся.
”Змій зялёны” ў яго паступова
Выпіў волю, спустошыў слова.

Зноў папрокі, прыдзіркі, сваркі
Пасля лішняй па ліку чаркі.
А было ж і ў іх каханне,
І світанак быў, і прызнанне.

Гаварыў, што за ўсё на свеце
Даражэй яму жонка і дзеці.
Ды сяброў па гарэлцы многа.
Не туды павяла дарога.

Вочы ў полымі слёз пякучых,
Сэрцу млосна ў грудзях, балюча,
Безпрасветнай здаецца цемра
І нібыта душа памерла.

Як нялёгка ёй з адчуваннем,
Што дарэмным было змаганне,
Што не здолела, як хацела,
І душу ўратаваць, і цела!

Мо змірыцца, скарыцца, здацца,
Перастаць за сям'ю змагацца,
Не плысці болей супраць цячэння?
Можа ў гэтым яе збавенне?

Ды дзіцячыя смутныя вочы
Перад ёю стаяць днём і ноччу.
…Зноў прамокла ад слёз падушка.
Сэрца б'ецца параненай птушкай

Просіць выйсця і паратунку
І збалелай душы прытулку.
Як жа сталася, што мужчыны—
Ненадзейныя палавіны!?

2001 г.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Прашаптала каханне…

Гаварылі ёй людзі: Пакінь.
Ну, няўжо табе засціла вочы?
Ды дзявоцтва шчаслівая плынь
Бачыць толькі ўсё добрае хоча.

Гаварыў ён: Ты вер адно мне,
Людзям што, папляткарыць бы толькі.
Патанулі пачуцці ў віне,
І каханне зрабілася горкім.

Гаварыла яна: Аддала
Табе ўсю я сябе без астатку—
І кахала, і вернай была,
Няма сіл пачынаць усё спачатку.

Гаварыла гарэлка: Жанчын,
Як саперніц, усіх я асілю,
На каленях прымушу мужчын
Пакланяцца “зялёнаму змію.

Прашаптала каханне: Канец,
Гарката ўсяму стала меркай.
Хутка ўжо павядуць пад вянец
Не нявесту—бутэльку з гарэлкай.

2001 г.