Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1928

Сярэдняя: 4.1 (1188 галасоў)

Бывай, абуджаная сэрцам, дарагая.
Чаму так горка, не магу я зразумець.
Шкада заранкі мне, што ў небе дагарае
На ўсходзе дня майго, якому ружавець.

Ці помніш першае нясмелае прызнанне?..
Над намі жаўранкам звінеў і плакаў май.
Назаўтра золкае, туманнае світанне,
Суровы позірк твой і мой нямы адчай.

Пайшла ты, любая, пад гоман жоўтых сосен,
Пайшла, маўклівая, пад хваль жытнёвых шум,
Туды, дзе гойдала зялёнае калоссе
На сцежках ростані мой адзінокі сум.

Пайшла за ціхія, далёкія прасторы
Світальнай зоркай ты, што гасне ў сіняве.
Душы пакрыўджанай гарачыя дакоры
Слязой халоднаю застылі на траве.

Пайшла, пакінуўшы мне золкі і туманы,
Палынны жаль смугой ахутаных дарог,
Каб я хвілінны боль і горыч гэтай раны
Гадамі ў сэрцы заглушыць сваім не мог.

Пайшла, ніколі ўжо не вернешся, Алеся.
Бывай, смуглявая, каханая, бывай.
Стаю на ростанях былых, а з паднябесся
Самотным жаўранкам звініць і плача май.

Бывай, абуджаная ў сэрцы, дарагая.
Твой светлы вобраз панясу я па жыцці.
На ўсходзе дня майго заранка дагарае,
Каб позна вечарам на захадзе ўзысці.



Сярэдняя: 4.1 (97 галасоў)
Таму ўжо будзе, мусіць, з год, 
Вучэбную стральбу праходзіла пяхота. 
Дык вось страляў аднойчы ўзвод 
Ці, можа, нават рота. 
А тут раптоўна Шэф вярхом аднекуль — шасць: 
Цікава паглядзець, а як страляе часць? 
Ці вока вернае, ці цвёрдая рука 
Ў чырвонага стралка? Зайгралі «пападзі», 
Гарыць чырвоны флаг. 
Стралкі — на лінію. Ляглі ўсе па ўпорах. 
Вось выстраліў адзін, 
Вось разам — пах-пах-пах! 
I лезе ў нос, і дражніць востры пах 
(Калісьці Шэф таксама нюхаў порах). 
Вось скончылі. Адбой. 
Начальнікі здаволены стральбой: 
Той тры папаў, той пяць. 
Ахвота тут і Шэфу пастраляць. 
Ён пяць патронаў у кішэнь, 
Нагледзеў лепшую мішэнь, 
Прылёгшы на упор, 
I стрэльбу да пляча прыпёр. 
Зажмурыў вока — бах! Пад носам землю ўзрыла. 
Другі раз. Гэта ўбок завыла. 
Яшчэ за імі тры,— 
Усе «за малаком». 
— Ах, чорт вас пабяры! — 
Злуецца Шэф цішком.  — 
Хоць бы адну папаў, а то скандал страшэнны! 
Але махальнікі падходзяць да мішэні, 
Давай яму махаць 
(У іх быў добры нюх): 
Дзве, тры, чатыры, пяць! 
У самы, значыць, круг. 
Шэф хоча вынікі другім праверыць разам, — 
Махальнікаў назначыў зноў жа тых 
I ўзяў патронаў... халастых. 
Дык што ж вы думалі? — ніводнай не прамазаў. 
Як далажыў махальнік Іваноў: 
«У цэнтру самую ўсе пяць загналі зноў». 
I дзіва дзіўнае было там цэлай часці, 
Што можна з халастых ды «ўсе пяць куль» 
                                                              папасці. 
А ваенком дык Іванова нават пахваліў: 
— Ты,— кажа,— Іваноў, сапраўдны падхалім.  

У падхалімаў так вядзецца век-вяком! 
Ці б'е начальства ў цэль, ці шле «за малаком», 
Ды знойдуцца заўсёды Івановы, 
Што памахаць яму гатовы. 


Сярэдняя: 4.3 (28 галасоў)

Падаюць сняжынкi -
дыяменты - росы,
Падаюць бялюткi
за маiм акном...

Расчасалi вiшнi
шоýкавыя косы
I ýранiлi долу
снегавы вянок.

Дзесьцi у прасторах
празвiнелi бомы.
Дацвiлi пялёсткi
нейчае тугi...

I здаецца зноýку -
еду я дадому
Пераведаць родных,
блiзкiх, дарагix.

Axiнае вечар
тонкiя мярэжы,
На акне альвасы
дагарэлi ý сне.,

А ý душы квяцiстасць,
i такая свежасць,
I з вачэй усмешкi
сыплюцца на снег.

Зноý зiма паслала
снежныя кiлiмы,
Зажурыла беллю
паплавы, лугi,

I прыходзiць радасць
у красе маýклiвай.
Адплываюць хвiлi
смутку i тугi...

А сняжынкi сеюць
кволую iмглiстасць,
Падаюць бялюткi
за маiм акном,

I цвiце на вiшнях
снежная ýрачыстасць,
Сцелецца на скронях
перад раннiм сном.

Хочацца навеяць
казкi - таямнiцы
Гукамi мелодый,
радасцю без слоý.

I застылi сценi
у маёй святлiцы,
Засынаю... Снiцца
роднае сяло.



Сярэдняя: 5 (9 галасоў)

Каханню нічога не трэба,
Каханне нічога не просе, —
Так радуе сіняе неба,
Так цешыць валошка ў калоссі.
Каханне, як песні пра зоры,
Лятункам заўсёды высока,
І шчасцем у свет, у прасторы
Каханкі расквітвае вока.
І нат у затоенай скрусе
Тваіх нераздзеленых пешчаў
К жалобе ніхто не прымусе
Надзею, што зрушана плешча.
Каханая, любая, квеце!
Ў палоне вясёлае долі
Ёсць песняй аб кім летуцеці,
І сэрцу даволі, даволі.
І сэрца бясхмарнае ясней
Схіляецца постаццю спелай,
Хоць сэрца яшчэ было б шчасней,
Каб дбаці аб кім яно мела.