Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1966

Сярэдняя: 4.8 (38 галасоў)

Ў добры час, на ўлонні вясковым,
дзе вадзіца крынічная б’е,
навучыўся я матчынай мове
І задуманых песняў яе.

Многа ёсць недасягнутых скарбаў,
яшчэ болей прываблівых мар.
Я яе ні за што не аддаў бы,
бо яна найвялікшы мой скарб!

Яна гойдае спевам калыску,
літасціва шчабеча ў бядзе,
на ёй песні складаюць вятрыскі
ў неспакойны, разбуджаны дзень.

Мая мова не знае змярканняў
ад маленства да старасці лет,
буду песціць яе, як каханне,
разглядаць, як чароўны букет.

Можа мовы чужой навучуся,
каб суседзяў гасцінна вітаць,
але толькі на ёй, беларускай,
буду людзям аб долі пяяць.

Мая мова, як шчасце на вуснах,
хвалявання гарачы прыбой,
можа быць, на чужой засмяюся,
ўсё ж заплачу з тугі на сваёй.



Сярэдняя: 4.7 (84 галасоў)
Сцвярджаюць гісторыкі і мовазнаўцы,
Што паступова сціраюцца грані нацый
І, нібыта як перажытак,  
                                       аджыць павінна абавязкова
Мова маці маёй – беларуская мова…
Што мне, як імя ўласнае, блізкая і знаёмая,
Што па жылах маіх цячэ
                                          і сонным Сажом і Нёманам.
Я чакаю часіну сябрыны людской,
Але не згаджуся, што родныя мовы луской
Былі на рыбіне чалавецтва,
Якая ў вечнасць плыве акіянам вечнасці.
Галеюць увосень гаі-касмачы,
Па вясне расціскаюць лісты
Свае кулачкі маладыя.
І калі нават мова мая замаўчыць,
То не зробіцца мёртвай латынню.
Словы, дзе кожны гук
Азяблай сініцай цінькае,
Не стануць тэрмінамі медыцынскімі.
Гэтыя словы
Павінны вывучыць будуць нанова,
Каб даведацца,
               Як Русь мая, белая
               Ад вясновай наквеці
               І касцей няпрошанай набрыдзі
               З-пад чарапастых свастык,
               Вольнай воляй сваёй даражыла,
               Як з братамі і сёстрамі
               Шчыра дружыла.
               Калі мова мая
               Уліецца ў агульны людскі акіян –
               Пацячэ ў ім, стрыманая,
               Цёплым Гальфстрымам.
               І будзе мне сэрца грэць
               Кожным ашчаджаным словам,
               Бо як жыта спрадвечная
                                                        Беларуская мова!


Сярэдняя: 4.1 (1254 галасоў)

Родная мова, цудоўная мова!
Ты нашых думак уток і аснова!
Матчын дарунак ад самай калыскі, −
Ты самацветаў яскравая нізка.
Кожны з іх барвы дзівосныя мае,
Вечным агнём зіхаціць – не згарае.
Ты мне заўсёды была дапамогай,
Дзе б і якой не хадзіў я дарогай.
Чую ў табе перазвоны крыніцы,
Чую ў табе і раскат навальніцы,
Чую павевы зялёнага бору,
Водгулле працы ў родным прасторы.
Кожнай драбнічкай ты варта пашаны,
Кожнае слова вякамі стварана.
І на вякі яно жыць застанецца,
Вечнае так, як народнае сэрца.



Сярэдняя: 5 (10 галасоў)

Мяцеліца ў завулках вые,
Заносіць снегам бальшакі,
Заледзянелі маставыя,
I ледзь паўзуць грузавікі.
Вязуць жалеза, бэлькі, блокі,
Асфальт гарачы, як агонь.
Відаць — у кузаве здалёку
Матляецца самотны конь,
Худы, калматы, заінелы,
Сагнуўшы шыю, з вышыні
Глядзіць трывожна і нясмела
На мітуслівыя агні.
Куды цябе вязуць, буланы?
Чаму замоўклі капыты?
Ці ў чорны графік не зарана
Ужо запісаны і ты?
Падковы ж для цябе кавалі
З найлепшай сталі кавалі,
I людзі помнікі стаўлялі
Табе амаль на ўсёй зямлі.
Ты ў бой ляцеў, прымаў парады,
Ты ў шахце за траіх рабіў
I кожнай бабскае брыгады
Адзінаю апорай быў.
I воз, і плуг цягаў да поту
Ты, ветэран другой вайны,
I вось знялі цябе з работы —
З палка, з абоза, з баразны.
Ты не апошні конь на свеце.
Цябе заменіць малады.
I ўсё ж дапытваюцца дзеці:
«Куды яго вязуць? Куды?»