Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Гібок-Гібкоўскі

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

БАЛАДА ПРА ПАГОНЮ

У жорсткім трымценні хвілін
зямных -- найчасцей гаротных --
ўбіваем і мы свой клін,
каб клін цемры смяротнай

выбіць з нашых шырот,
прыродай не абласканых,
каб ацалеў наш род,
стагоддзямі біты й гнаны.

Таму сеем семя сваё
у ярасным, роспачным гоне
бясконых з лёсам баёў,
і ад ранаў не стонем.

Не ведаем цвёрда -- хто мы?
хоць сімвал таго гону --
узмыленая ад стомы
спрадвечнай Літвы Пагоня.

Што ў збруі яркім зіхценні
імчыць кудысь на край свету,
не пакідаючы ценю,
і, мусіць, без пэўнай мэты...

І ўсё ж я радней не маю
яе разгубленай долі,
і кожны раз заміраю,
калі аб ёй песня на волю

рвецца ледзь не да неба,
трывожачы сон Эльбруса!
І адчуваю патрэбу
да скону быць беларусам!



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

МАЛІТВА

Госпадзі, мяне Ты ўразумі,
на маім суровым раздарожжы,
дай душы маёй нарэшце мір,
пра які таемна марыць кожны!

У аблозе болю і трывог,
Дай святла мне промнік, хоць найменшы,
каб пераступіць урэшце змог
я свой Рубікон -- ў жыцці важнейшы!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ПА ВОЛІ НЕБА

Даруй мне, Госпадзі, даруй
маё спазнёнае каханне!
Дай выпісаць майму пяру
той боль, што з вечара да рання

трымае сэрца, як ціскі, —
бязлітасна і невымерна!
Глыток надзеі мне пакінь,
каб апляценне чорных церняў

мне выцерпець ў апошні раз,
Бо міг-жыццё спавіта стомай…
Кахання дзіўная зара
больш не заззяе ў маім доме!

Тут, пэўна, Воля ёсць Твая,
што так ніколі больш не будзе!..
Даруй мне Госпадзі, а я
ўсё кіну і падамся ў людзі.

Пайду на край зямель чужых,
каб услаўляць Тваё прышэсце,
аж покуль мой апошні ўздых
мяжу акрэсліць мне нарэшце!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

РАЗВІТАЛЬНЫ БЛЮЗ

Растваруся ў знаёмай вуліцы…
Каб не стрэць Вас -- Бога малю!
Вы мяне ўжо не палюбіце,
ды і я Вас не палюблю!

Ў нас нічога болей не зладзіцца,
і жыццё праляціць наўзбоч,
не асвеціцца Вамі раніца,
не сагрэецца Вамі ноч.

Больш ніколі ка мне не прытуліцца
Ваша цела з душой збалелай,
мая даўняя мара не збудзецца --
дакрануцца з Вамі да неба.

Не дала нам доля-разумніца
станчыць і развітальны блюз,
Вы мяне ўжо не палюбіце
Ды і я Вас не палюблю!