Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ларыса Вырко

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Нібы гараць вяргіні,аксаміткі,
Хоць кожны міг падлічаны зімой.
Халодным ранкам іх галовы ніклі,
А ў ясны дзень чакалі сонца зноў.

Пытаюцца яны нясмела,
Чаму не песціць сонечны прамень...
Не ўсё яшчэ саспелена насенне
Ды хмары чорныя на іх кідаюць цень.

Яшчэ не згасла і маё каханне,
Але халодны вецер не спыню.
Чырвонаю рабінай на змярканні
Каля тваёй дарогі я стаю.



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

Першы снег, як першае спаткпнне,
Зноў мяне пакліча ў белы сад.
Праляцелі вёсны і растанні,
А душа ляціць да тых прысад.

Любы мой,няхай ўсё будзе гэтак,
Не хачу вяртаць сваіх гадоў.
Толькі ўсё ж адно жадаю ведаць:
Ў першы снег вярнуцца хочаш зноў?
Памаўчым, ніхто не вінаваты,
І даруем ўсе грахі свае.
Першы снег чакаю,нібы свята,
Прынясі мне радасць,белы снег!



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Першы снег,заўсёды ён з падманам.
Я ж яго чакаю зноў і зноў.
Ён з'яўляецца заўсёды нечакана,
Як прыходзіць першая любоў.

І нікому першы снег не абяцае,
Нібы з ім ужо прыйшла зіма.
Ды вачам заўсёды адкрывае,
Што нічога учарашняга няма.

хай жа ззяе першы снег бялюткі,
Чысцінёй запоўніць белы свет.
Пераўтварэнне назіраю,як чысцюткі
Снег лажыцца на ўчарашні след.



Яшчэ не ацэнена

Я жыццё пачынаю наноў разумець:
Хуткаплыннасць часу, знаходкі і страты.
Пад нагамі шапоча лістоты медзь,
Голы клён стаіць,як распяты.

У гэты час восень фарбы мяняе свае,
Яшчэ ўчора была залатая.
А сягодня ўжо колераў не стае
І апошнюю медзь на дол атрасае.

Сіняй птушкі ўжо тут не злавіць,
Адляцела кудысці далёка.
Застаецца толькі чакаць і прасіць,
Каб вярнулася зноў ненадоўга.

Наталюся красой і нап'юся вады
З той крыніцы,якая бруіцца.
Адыйдуць халады, дачакаюсь вясны,
Праспявай жа мне песню, сініца!

27.01.2014г