Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ларыса Вырко

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Нібы гараць вяргіні,аксаміткі,
Хоць кожны міг падлічаны зімой.
Халодным ранкам іх галовы ніклі,
А ў ясны дзень чакалі сонца зноў.

Пытаюцца яны нясмела,
Чаму не песціць сонечны прамень...
Не ўсё яшчэ саспелена насенне
Ды хмары чорныя на іх кідаюць цень.

Яшчэ не згасла і маё каханне,
Але халодны вецер не спыню.
Чырвонаю рабінай на змярканні
Каля тваёй дарогі я стаю.



Сярэдняя: 3.6 (15 галасоў)

Віват, зіма!

Віват, зіма! Віват, марозы!
Віват, бялюткія снягі!
У белым вэлюме бярозы
Сустрэлі першы дзень зімы.

На вокнах кветкі і узоры
Мароз-мастак намаляваў.
І елкі ў казачныя ўборы
У срэбра, золата прыбраў.

Завея усю ноч гуляла
Дарогі, сцежкі замяла.
Палотны белыя паслала,
Папрацавала да відна.

А сонца раніцай заззяла
Над полем, рэчкай і сялом.
І ў вокны кожнаму паслала
Святло-прамень у кожны дом.

Віват, зіма, марозы, стюжы!
І санны шлях ў родны дом.
Хай у душы квітнеюць ружы,
А сэрца поўніцца цяплом.

снежань 2018г.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Восеньскі этюд
Нябачнай ніткай-павуцінкай
Саткала восень свой пасаг.
Развесіла на ўсіх галінках
У лесе, ў поле, на лугах.

Пазалаціла лісце ў клёна,
Сваволіць вецер за акном:
Зрывае золата шалёна,
Шпурляе, кідае на дол.

А пані Восень не шкадуе
Чырвонцаў, залатых лістоў.
Пакуль журботу не адчуе:
Ад яе Верасень пайшоў.

Заплача дожджыкам, а потым,
Усміхнеццца сонейку, святлу.
І знойдзе зноў сабе работу,
У лесе, у полі, на таку.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Зімовы сад
Аддаў цяпло сваё кастрычнік
Зямельцы, восеньскай раллі
І адляцеў, як ліст апошні,
Як адлятаюць жураўлі.

У нашым садзе апусцелым
Маркотна яблыні стаяць.
А вось каліна і рабіна
Чырвоным полымем гараць.

І чырвань гэту не затушыць
Ні снег, ні слота, ні дажджы.
Цяпло рукі тваёй адчую,
Калі настануць халады.

Цяпло душы хай не пагасне,
Пяшчота ў сэрцы ажыве.
Перазімуе сад пад снегам
Вясною буйна зацвіце.