Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Цітко

Сярэдняя: 4.4 (33 галасоў)

Квітнеюць, пеняцца сады,
Духмяны водар цешыць душу.
Зязюля шчодрая гады
Даруе, седзячы на грушы.

Бушуе май і з кожным днём
Усё ласкавей свеціць сонца.
Гарыць бурштынавым агнём
Луг дзьмухаўцовы за аконцам.

І быццам крылы за спіной –
Падкрадзецца гарэза-вецер.
Кіўне рабіна галіной…
Ці ж не цудоўна жыць на свеце?



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

На Беларусі шмат куточкаў
Так блізкіх сэрцу, дзіўна мілых.
Красуюць назвы, бы вяночкі,
Але маленькая Радзіма
Жыве ў душы, як пацалунак
Пяшчотны, трапяткі, ласкавы.
Яна – у адчаі паратунак,
Прытулак у радасці яскравы.
А вёска, дзе прайшло маленства,
(Бабуля мне распавядала),
Святою назваю завецца
“Бажкі”… І песню напявала
Ціхуткім голасам дрыготкім,
Які і зараз часам сніцца
І не здаецца ўжо кароткай
Жыцця цудоўнага крыніца.



Яшчэ не ацэнена

Калі іду па Камсамольскай,
Міжволі запаволю крок.
Пачуўшы гукаў адгалоскі,
Успомню першы свой урок.
Тут спасцігала з захапленнем
Чароўнага мастацтва свет.
Штодзённай працай і натхненнем
Спазнала музыкі Сусвет.

Я з лёгкім сумам і зайздросцю
Правожу позіркам дзятву,
Што з бестурботнай весялосцю
Нясуць, хто скрыпку, хто трубу.
Магчыма, хтосьці пад прымусам
Патрабавальных тат і мам
І іншы раз гульня-спакуса
Шапне: “Навошта гэта вам?”

Маўляў, усё гэта сантыменты,
Дарэмна змарнаваны час.
Пакінь другім апладысменты,
Зрабіўшы школе рэверанс.
Гані ты прэч такія думкі!
Імчы хутчэй у школьны клас!
Настаўніку, як падарунак,
Сыграй без фальшу сціплы вальс.

Сустрэне ён усмешкай шчырай –
Дарадца, сябар, педагог,
Як птушку выпусціць у вырай:
“Я навучыў усяму, што мог”.
Ніколі ты не пашкадуеш
Аб тым, што музыка з табой.
Не раз у душы сваёй адчуеш
Задавальненне і спакой.

Зусім па-іншаму на дрэўца,
Што бачыш кожны дзень, зірнеш
І праз гады ў сваім сэрцы
Падзяку школе пранясеш.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Хістаецца бяроза ў двары,
Выкручвае галіны-рукі вецер,
Гне тонкі стан да самае травы.
За што такая кара ёй на свеце?

У нямым дакоры чую крык душы,
У шораху лістоты – боль і скаргу.
Пакінь яе ў спакоі, не душы,
Дай адпачыць нябозе хоць да ранку.

Ці мала для цябе прастору ёсць?
Гуляй сабе ў стэпах і пустынях.
Ты караблям у штыль жаданы госць,
Ляці хутчэй туды на дужых крылах.

Не чуе… . Ці не не хоча ён пачуць?
Не пакідае жорсткую расправу.
Ну чым ліхое сэрца закрануць,
Каб змыць з яго знішчальную атраву?