Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Вераніка Шыпіла

Сярэдняя: 4 (22 галасоў)

Шаркаў лапкамі па падлозе
І напружана піпкаю пыхаў,
Паглядаў дружа мой у трывозе,
Інтрыганцкі сачыў пры пагрозе,
Ледзь прыкметна так вочкамі лыпаў.
Абнадзейна дзівіўся ў твар мне,
Вандраваў жа, стаміўся ў волю
Етак быццам бы з хлебам і соллю
Разчакана глядзеў на мяне,
А тым часам на нашым стале
Налівала матуля гасцінец,
І цікуюся быццам паршывец
Каб ўзяць і самой частаваць,
А яго ўвесь час не чуваць...
Углядзеў - падхапіўся на ножкі,
Ледзь учуў пах духмянага млека
Аж глядзіць, што і кнопачка-кошка
Лапкі-драпкі цікуе на гэта...
Закрахтаў, натапырыў іголкі
І спалохана з крыўдаю сочыць,
Мокры носік у талерку не точыць
І цікуе бы шарычак колкі
Ручкі прагнуць узяць таку цацку -
Аж камочак ускочыў знянацку
Уцякаць мо сабраўся ды маці
На падол узняла кацяняці
А цяпер з заспакоеным сэрцам
Можаш досыта, вожык, наесца.

22.05.2012



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

У далёкія дні, калі йшчэ Усяслаў Чарадзей
Уладарыў на землях Вялікага княства літоўскага,
Супраць войска маскоўскага, іга татара-мангольскага…
І сустрэч з крыжаком не радзей…
Існаваў адзін звычай у нашых славутых людзей.

Калі хтось абражаў, забіваў, рабаваў
Усе мужчыны, што здольныя зброю трымаць
Па традыцыі мусілі ворага гнаць
Пакуль той яшчэ не ачуняў
Зброю з ножнаў сваіх не дастаў.

Коні рвуць і хрыпяць – наганяе пагоня
Пылу гару падляцеў і клубамі плыве.
Нехта гучна крычыць за сабою заве
І запыхкалі цені бы ў чорных сутоннях…
Што ж…хто наступны на помсту ў чарзе?

Коннік узняў над сабой стальны меч,
І застукала ў скронях – нянавісцю поўніцца кроў.
За Радзіму! За волю! За праўду! За ўсіх сваякоў!
Здрыганулася неба – пачалася крывавая сеч…
Бы маланка мігціць, той узняты над рыцарам меч.

Застагнала ў стоме гаротная маці зямля,
Бо адчула апошні ўдых сваіх верных сыноў,
Увабрала пакуты ў глыб чужакоў-кажаноў,
І цяпер бы сама не свая…
Спадзяванне – нябёсы заплачуць, амыюць сцюдзёнай слязой.

Гэта звычай цяпер, ён “Пагоняй” навечна названы,
Хто сапраўдны ліцвін, аавязкам лічыў то сваім,
Ганарыліся гэтым, а потым з гасамі між тым
Мастакі малявалі той звычай на гербе дзяржавы
І цяпер не ад’емны ён з лёсам людскім.

Абудзіся зямляк, уздымі свае сонныя вочы
І тады загамоняць вакол продкі вуснамі нашых сыноў
Не звярнуўшы ўвагі на сонныя путы вякоў
Каб народ наш далей праз стагоддзі з “Пагоняю” крочыў,
Бараніў карані пры спакусах ліхіх чужакоў.

Старажытных такіх, як наш герб, ва ўсім свеце не шмат,
Непахісна, рашуча, вядзе за сабою наперад.
Сем стагоддзяў глядіць конны рыцар у даль з нейкай верай
І ні кроку назад…
Каго гонар не браў – той напэўна чужак ці вар’ят.



Сярэдняя: 4.9 (15 галасоў)

Мой свет, у якім заўжды жыву,
Не супадае з іншым светам
Яго, таемна, назаву
Пакутнай думкаю паэта.

Мой свет гучыць на роднай мове
На песні, што жыве здаўна
Яе, на жаль, няма ў размове,
Бо з вуснаў не гучыць яна.

Блакіт нябёс над галавою
І птушак спеўных галасы,
Цяпер нагадваю з любоўю,
Як моклі ногі ад расы.

І я прайдуся па абшарах,
Адчую цеплыню палёў,
Якую зноў малюю ў марах...
Ды пахне квеценню садоў.

Там, дзе гісторыя гучала
Пад грозны звон стальных мячоў,
Ці прага волі праслаўляла
Зямлю адважных ваяроў.

Усё ў сэрцы захаваю
Ды падзяліцца мару я
З любым, хто прагне шчасця краю,
Бо свет мой - Беларусь мая!

05.01.2011



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Я захварэла на цябе
Што гэта? Дар альбо пракляцце?
Ці мо не маю праў на шчасце?
Зноў спадзяванні ў журбе...

Прашу ў бога зноў сустрэчы
І можа быць у гэты вечар
Твой позірк зловіць позірк мой
Ды вечар пройдзе не са мной.

А за вакном мігаюць цені,
Прырода дорыць пах вясенні
Сціскае сэрца цішыня
Ты дзесці там, я тут адна.

І зноў чакаю, зноў малюся,
Імя тваё прашэпчуць вусны
Бо я хварэю на цябе,
А лекі не знайсці нідзе.

Ды ёсць адно выратаванне
З табой размовы да світання.
Ты вылечыш маю душу?
Не? добра... больш не папрашу.

Тады яшчэ адны ёсць лекі
І гэта напрач не аптэкі
Я вылече сама сябе!
З гарэлкі чаркай на стале...

21.02.2012