Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

шлях

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вячэрняя зара,
прамень залёны мары:
жыццё пройшло нядбайна,
а ўсёткі нездарма!
Пакінуты сляды
без усялякай крыўды,
што ў ліку пірамідаў
маёй чамусь няма;
і ранішні прамень
па даўжыні кладзецца
на цёмныя вачніцы
твае, мой светлы дзень!

Нябёсы зіхацяць
загадкава і квола:
наперад кроч, паломнік,
пакуль блішчыць раса;
пакуль паўднёвы жар
не апаліў дарогу
пад барабанны рогат
далёкіх зор Стажар.
Так выпадкова? – ой,
як полымя знішчае
спароджана ў адчаі,
клянуся, што не мной!

Вячэрняя зара,
прамень надзей нязыркі:
чытаць бы без памылкі
лісткі календара,
адмераныя нам
не лёсам, ані рокам,
не выпадковым крокам –
па горлачка, спаўна!
І святасць не губляць,
і не тварыць аблыжнасць,
пашкадаваць бліжэйшых
бязгрэшнаму пад стаць!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Налева - спакушае д'ябл,
Направа - мроіцца нам Бог...
А проста - так карчма чакае,
за ёю трызніцца астрог...



Яшчэ не ацэнена

Як збочым мы знянацку ў прорву
З наканаванага нам шляху,
Пакіне Бог нас, небаракаў,
Так што – стрымацьма буйны нораў!!!



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Навобмацак іду,
ўзіраючыся ў цемру.
Бесперапынны шлях
у вечнасць даўжынёй.
Агонь жыцця задуць
імкнуцца ўсё хімеры,
ўсяліць у сэрца страх
ды падкупіць хлуснёй.

Насустрач крумкачы
і бездараж навокал.
А за спіной цягну
памылак цяжкі груз.
Загінуць уначы
не лепшая марока.
І ўжо не адцягнуць
душы панылы блюз.

Нажаль, не абысці
ўсе перашкоды разам.
Але, я раптам зноў
надзеяй занямог.
Не здолею ісці,
паўзці гатовы часам,
ірвучы пальцы ў кроў
аб камяні дарог.